าเอาไว้ผู้น าชาวบ้านเมื่อครู่แค่ตั้งใจจะใช้ขวานขู่โม่จิ่วเยี่ยให้กลัว แต่ตอนนี้พอเขาเห็นโม่จิ่วเยี่ยยืนขวางปากถ ้าอยู่แบบนี้ เขาก็ไม่กล้าฟันขวานในมือลงจริง ๆทั้งสองฝ่ายจึงเกิดการเผชิญหน้ากันอยู่เช่นนั้นเกือบสักหนึ่งเผิงวั่งเองก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากทางนี้เช่นกัน จึงน าก าลังเจ้าหน้าที่เข้ามาสมทบตรงปากถ ้า พร้อมกับชักกระบี่ที่เอวออกมาพอชาวบ้านเห็นอาวุธในมือของอีกฝ่าย พวกเขาก็หมดฤทธิ์หมดเดชไปทันที่“ท่านเจ้าหน้าที่ ขอร้องล่ะ ปล่อยพวกข้าไปเถอะ พวกข้ายังไม่อยากตาย”
เฮ่อจือหร่านก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนขวางหน้าคนที่ร้องขอไว้“ใครบอกว่าพวกเราจะปล่อยให้พวกท่านตาย?”ชาวบ้านคนหนึ่งพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย “พวกเราบางคนติดโรคระบาดไปแล้ว ถ้าไม่ไปจากที่นี่ หากทางการรู้เรื่องเข้า พวกเขาต้องจับพวกเราไปขังแล้วเผาทั้งเป็นแน่”ได้ยินดังนั้น เฮ่อจือหร่านจึงอดทนถาม “ยาเมื่อคืนพวกท่านดื่มเข้าไปหรือไม่?”ชาวบ้านต่างพยักหน้าอย่างไม่เข้าใจเฮ่อจือหร่านชี้ไปยังหลี่เถี่ยจู้ซึ่งถูกภรรยาพยุงอยู่ แล้วถามว่า“ท่านบอกความจริงกับทุกคนสิ ตอนนี้อาการของท่านดีขึ้นกว่าเมื่อวานมากหรือไม่?”หลี่เถี่ยจู้เอามือลูบคางของตัวเองอย่างลืมตัว“ตรงนี้ยุบลงแล้วจริง ๆ”เฮ่อจือหร่านหันไปมองชาวบ้านอีกหลายคนที่เคยมีอาการ“พวกท่านก็เช่นกัน อาการไข้และอาเจียนเมื่อวานนี้ทุเลาลงบ้างหรือไม่?”พวกเขาพยักหน้าอย่างเฉื่อยชา “ข้าไม่เคยอาเจียนอีกเลยห
