ลังจากดื่มยานั่น”
“ตอนนี้ข้ารู้สึกดีขึ้นแล้ว นอกจากเวียนหัวเล็กน้อยอาการอื่น ๆก็หายไปหมดแล้ว”เฮ่อจือหร่านพยักหน้า แล้วกวาดสายตามองทุกคนอีกครั้ง“พวกท่านได้ยินหรือไม่ คนที่ติดโรคพวกนี้ หลังจากกินยาของข้าแล้ว อาการก็ดีขึ้น จากสถานการณ์นี้ ตราบใดที่พวกท่านยังดื่มยาต่อไป ข้ารับรองว่าภายในสามวัน พวกท่านจะหายเป็นปกติ พวกท่านก็คงรู้ถึงความร้ายแรงของโรคระบาดนี้ ใครก็ตามที่ติดเชื้อ จะไม่มีโอกาสรอดชีวิต ถ้าพวกท่านไม่อยากตาย ก็จงอยู่ที่นี่อย่างสงบเพื่อดื่มยารักษาต่อไป แน่นอนว่าถ้าพวกท่านยืนกรานจะไป ข้าก็จะไม่ห้าม เพียงแต่อย่าเสียใจในภายหลังก็แล้วกัน”ชาวบ้านต่างเริ่มลังเล หลังจากได้ฟังค าพูดของเฮ่อจือหร่านสิ่งที่นางพูดนั้นมีเหตุผล แม้ว่าพวกเขาจะหนีออกจากที่นี่ แต่ก็ไม่มีใครรักษาได้ ต่อให้จะมีที่ซุกหัวนอน พวกเขาก็ยังคงมีแต่ต้องตายไม่นาน ก็มีคนเข้าใจเหตุผลนี้“ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น ถ้าจะตายก็ตายที่นี่แหละ อย่างน้อยก็ยังได้อยู่ที่บ้านเกิด”“ข้าก็ไม่ไปเหมือนกัน ไม่อยากพาเชื้อโรคนี่ไปแพร่ให้คนอื่น”
ผู้ใหญ่บ้านหลิวอาศัยจังหวะนี้พูดเกลี้ยกล่อมชาวบ้านต่ออีกเล็กน้อย พวกชาวบ้านจึงค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลงและกลับเข้าไปในถ ้าเฮ่อจือหร่านมอบสมุนไพรให้ผู้ใหญ่บ้าน และให้เขาจัดหาคนมาช่วยกันต้มยาเรื่องราววุ่นวายที่เกิดขึ้นนี้ ท าให้พวกนักโทษเนรเทศและเจ้าหน้าที่ต่างรู้เรื่องโรคระบาดในตอนแรก พวกเขาก็ตื่นตระหนกไม่ต่างจากช
