าวบ้านคนอื่น ๆแต่ในที่สุด เผิงวั่งและโม่จิ่วเยี่ยก็ช่วยกันเกลี้ยกล่อมจนพวกเขาคลายความคิดที่จะหนีไปจากที่นี่ส าหรับคนสกุลโม่ ในเวลานี้ถือเป็นช่วงเวลาที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายพวกเขาต้องร่วมมือร่วมใจกัน และคอยสนับสนุนโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านเหล่าพี่สะใภ้และโม่หานเยี่ยต่างก็คอยอยู่เคียงข้างเฮ่อจือหร่านไม่ห่าง“พี่สะใภ้เก้า ขอแค่ได้อยู่กับครอบครัว ต่อให้ตายข้าก็ไม่กลัวท่านมีอะไรให้ข้าช่วยก็บอกได้เลย”
“ใช่แล้วน้องสะใภ้เก้า พวกเราสกุลโม่ไม่มีใครกลัวตาย หากต้องการความช่วยเหลืออะไรเจ้าบอกมาตามตรง”“…”เฮ่อจือหร่านซาบซึ้งใจกับแรงสนับสนุนจากครอบครัวอีกครั้งนางยิ้มและปลอบโยนทุกคน“พี่สะใภ้ทั้งหลาย หานเยี่ย พวกท่านไม่ต้องกังวล ยาของข้าไม่เพียงรักษาโรคระบาดได้ แต่ยังป้องกันการติดเชื้อได้ด้วย พวกท่านดื่มยานี้กันหมดแล้ว เชื่อว่าโอกาสติดเชื้อจะมีน้อยมาก”เมื่อเฮ่อจือหร่านเอ่ยเช่นนั้น ทุกคนต่างก็โล่งใจและรู้สึกโชคดีเป็นอย่างยิ่งที่น้องเก้าตบแต่งภรรยาที่เก่งกาจเช่นนี้เข้าสกุลก่อนจะถูกเนรเทศทุกคนในครอบครัวต่างกระตือรือร้นและจริงใจจะช่วยเหลือ แต่ณ ตอนนี้ เฮ่อจือหร่านไม่มีความต้องการให้ใครช่วยหลังจากพูดจาอ่อนโยนและให้ทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว นางก็หันหลังกลับและพบว่าโม่จิ่วเยี่ยหายไปแล้วเฮ่อจือหร่านคิดเพียงว่าเขาคงหาที่ปลดทุกข์เบาเท่านั้น จึงไม่ได้ใส่ใจอะไรจนกระทั่งครึ่งชั่วยามผ่านไป ยาที่ต้มไว้ถูกแบ่งให้กับ
