ทุกคนจนหมดแล้ว โม่จิ่วเยี่ยถึงได้หิ้วไก่ป่าและกระต่ายป่ากลับมาหลายตัว
เฮ่อจือหร่านจึงเข้าใจว่าแท้จริงแล้วเขาออกไปล่าสัตว์การมีวรยุทธ์ติดตัวย่อมไม่ธรรมดา ออกไปเพียงครึ่งชั่วยามก็สามารถล่าสัตว์ป่ากลับมาได้มากมายเช่นนี้แต่ก็น่าเสียดายที่ตอนนี้มีผู้คนมาหลบภัยอยู่มาก สัตว์ป่าที่โม่จิ่วเยี่ยน ากลับมานั้นก็เปรียบเสมือนน ้าหยดเดียวดับไฟทั้งกองในยามนี้ พวกเขาจ าเป็นต้องเห็นแก่ตัวก่อน เพื่อให้คนในครอบครัวของตนเองอิ่มท้องแล้วค่อยไปคิดถึงเรื่องอื่นโม่จิ่วเยี่ยเองก็คิดเช่นนั้น เขาจึงน าสัตว์ป่าที่ล่ามาได้ไปมอบให้กับพี่สะใภ้ ปล่อยให้พวกนางน าไปย่างแล้วแบ่งให้คนในครอบครัวกินเผิงวั่งและผู้ใหญ่บ้านหลิวมาหาโม่จิ่วเยี่ยเกือบจะพร้อมกันทั้งสองคนต่างก็มีสีหน้าเว้าวอน…“น้องชาย ข้ารู้ว่าเจ้าเก่งกาจ รบกวนเจ้าล าบากอีกสักครั้งได้หรือไม่…”ค าพูดของเขายิ่งพูดเสียงก็ยิ่งแผ่วลง แต่ยังจ าเป็นต้องพูดต่อเพื่อไม่ให้ตนเองต้องหิวโหย เขาจึงจ าต้องขอร้องโม่จิ่วเยี่ยผู้ใหญ่บ้านหลิวเองก็มองโม่จิ่วเยี่ยด้วยแววตาขอร้องเช่นกัน หวังว่าเขาจะตอบตกลงกับค าขอของเผิงวั่ง เพราะถึงตอนนั้นตนก็จะได้รับผลไปด้วย
ไม่ต้องถึงกับกินเนื้อก็ได้ เพียงได้ดื่มน ้าแกงไก่สักถ้วยในเวลาเช่นนี้ก็ดีแล้วด้วยฝีมือของโม่จิ่วเยี่ย หากเป็นยามปกติ การจะล่าสัตว์ป่าบนเขามาบ้างนั้นนับว่าเป็นเรื่องง่ายดาย แต่ทว่าวันนี้สถานการณ์กลับต่างออกไปไม่ต้องพูดถึงเส้นทาง
