มที่มาของมันแต่เมื่อลองคิดดูแล้ว การที่จู่ ๆ นางก็หยิบไข่มุกเรืองแสงออกมาได้ ก็คงไม่ต่างอะไรกับการที่นางหยิบถ่านไม้ออกมาจ านวนมาก หรือของแปลกประหลาดอย่างอื่นก่อนหน้านี้เขาเดาว่านางคงมีกระเป๋าสมบัติอะไรเทือกนั้น ไม่อย่างนั้นโม่จิ่วเยี่ยก็จนปัญญาที่จะคิดหาค าอธิบายที่สมเหตุสมผลกว่านี้ไม่ออกส่วนเฮ่อจือหร่าน นี่นับเป็นครั้งแรกที่นางหยิบของจากพื้นที่มิติต่อหน้าต่อตาโม่จิ่วเยี่ย ซึ่งมันเลยจุดที่เรียกว่าปิดหูปิดตาเขาไปไกลแล้วแม้ในใจจะรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก แต่เพื่อไม่ให้โม่จิ่วเยี่ยมีโอกาสซักไซร้ไล่เลียง นางจึงรีบชี้ไปตรงพื้นที่โล่ง ๆ ซึ่งไม่ไกลนักพลางเอ่ยว่า
“เราไปที่นั่นกันเถอะ”โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินน าทางนางไปเมื่อทั้งสองมาถึงพื้นที่ว่างตามที่เฮ่อจือหร่านบอก ทันใดนั้นก็ปรากฏกระโจมขึ้นมาจากความว่างเปล่ากระโจมหลังนี้ เป็นกระโจมส าหรับทหารที่เฮ่อจือหร่านเก็บไว้ในห้องพยาบาล ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์ภายนอกหรือประโยชน์ใช้สอยก็ล้วนดีเยี่ยมในขณะที่โม่จิ่วเยี่ยก าลังตกตะลึง เฮ่อจือหร่านก็คว้ามือเขาก้าวเข้าไปในกระโจมเรียบร้อยแล้วร่างกายที่ไม่ได้ถูกสายฝนโหมกระหน ่าใส่อีกต่อไป จึงท าให้รู้สึกอุ่นสบายขึ้นมากเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ใดผ่านมาเห็นความผิดปกตินี้ เฮ่อจือหร่านจึงเก็บไข่มุกเรืองแสงเข้าไปในพื้นที่มิติทันทีที่เข้ามาในกระโจม“ข้าวของที่ข้าเก็บจากท้องพระคลังมียาอยู่ แต่เพื่อไม่ให้น่าสงสัย
