ขาก็จัดแจงแบ่งถ ้าส าหรับหลบฝนชั่วคราวตามจ านวนคนอย่างไรก็ตาม เขายังคงล าเอียงกับสกุลโม่อยู่บ้าง โดยให้พวกเขาไปอยู่ในถ ้าที่เล็กที่สุดเพียงล าพังแม้ว่าถ ้าจะเล็กไปบ้าง แต่ทุกคนในสกุลโม่ต่างก็พอใจ เพราะอย่างน้อยพวกเขาก็ได้อยู่ด้วยกันเองส่วนถ ้าที่ใหญ่ที่สุดนั้น แบ่งให้กับคนจากอีกสามตระกูลส่วนทางด้านเจ้าหน้าที่ พวกเขาเลือกจะพักหลบฝนในถ ้าขนาดกลางเช่นกัน
เมื่อทุกคนต่างได้ที่หลบฝน ปัญหาใหญ่ก็มาเยือนเสื้อผ้าที่พวกเขาสวมอยู่เปียกชุ่ม หากไม่รีบเปลี่ยนหรือท าให้แห้งโดยเร็ว พวกเขาอาจป่วยไข้ได้ง่ายยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้พวกเขาไม่มีทั้งอาหารและน ้า ท้องที่ว่างมาทั้งคืนจึงเป็นเรื่องทรมานส าหรับพวกเขาไม่น้อยแต่ส าหรับเรื่องทั้งหมดนี้ เฮ่อจือหร่านได้เตรียมการรับมือไว้ล่วงหน้าแล้วนางเปิดห่อผ้าน ้ามันออก เผยให้เห็นถ่านไม้ที่อยู่ภายในทันทีที่เห็นถ่านไม้ ดวงตาของสตรีสกุลโม่ก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ“น้องสะใภ้เก้า นี่เจ้า…”เฮ่อจือหร่านซึ่งเตรียมค าอธิบายไว้แล้วจึงเอ่ยบอก“ข้าเห็นว่าที่บ้านผู้ใหญ่บ้านมีถ่านนี้อยู่ คิดว่าพวกเราอาจต้องใช้เมื่อมาถึงบนเขา จึงได้วางเงินไว้ให้หนึ่งต าลึงและน าถ่านพวกนี้มา”โม่หานเยี่ยมองนางด้วยสายตาชื่นชม “พี่สะใภ้เก้า ท่านช่างเก่งเหลือเกิน เรื่องแบบนี้ท่านก็ยังนึกออกด้วย”“ใช่แล้ว น้องสะใภ้เก้า พี่สะใภ้รองอย่างข้านับถือเจ้าที่สุดเลย”
เฮ่อจือหร่านยิ้มให้ทุกคน นางหยิบไม้ขีดไฟที่ห่อด
