เมื่ออุณหภูมิภายในถ ้าค่อย ๆ อุ่นขึ้น บรรดาสตรีทั้งหลายก็ล้อมรอบกองไฟเพื่อผิงเสื้อผ้าน่าเสียดาย เสื้อผ้าที่สวมอยู่บนร่างกายนั้นไม่ใช่ว่าจะแห้งง่าย ๆโม่จิ่วเยี่ยเห็นดังนั้น จึงตั้งใจจะออกไปข้างนอกชั่วคราวเฮ่อจือหร่านเห็นเขาจะไป ก็รีบเดินเข้ามาข้างหน้า ยื่นถุงถ่านขนาดเล็กสองถุงให้เขา“ท่านเอาสิ่งนี้ไปให้พี่เผิงกับคนอื่น ๆ ด้วยเถอะ”โม่จิ่วเยี่ยมองถุงถ่านไม้ขนาดเล็กสองถุงนั้นด้วยความเสียดายถ่านนี้เขาเป็นคนแบกขึ้นเขามา น ้าหนักของมันมากเท่าไหร่เขาเองก็รู้ดี แม้จะไม่ได้มอบให้คนอื่นไป ของที่มีอยู่ก็คงใช้งานได้ไม่นานของใช้เองในครอบครัวยังไม่พอ ยังจะต้องแบ่งไปให้คนอื่นอีกเฮ่อจือหร่านมองออกว่าเขาก าลังสับสน“ท่านวางใจเถอะ ข้ายังมีของอยู่”โม่จิ่วเยี่ยนึกถึงภาพที่ข้าวของในท้องพระคลังหายไปเป็นจ านวนมาก เขาจึงรู้สึกมั่นใจขึ้นมา“ตกลง ข้าจะน าไปให้พวกเขา” แล้วโม่จิ่วเยี่ยจากไป
เฮ่อจือหร่าน อาสาไปยืนเฝ้าที่ปากถ ้า ปล่อยให้สตรีทั้งหลายถอดเสื้อผ้าออกผิงให้แห้งอย่างรวดเร็วท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง ทว่าฝนกลับยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกโชคดีว่าจุดนี้เป็นที่สูง น ้าฝนไหลลงมาตามไหล่เขา จึงไม่มีน ้าขังแม้แต่น้อยเผิงวั่งนั่งอยู่หน้ากองไฟ อดชื่นชมโม่จิ่วเยี่ยกับภรรยาไม่ได้“น้องชาย พวกเจ้าช่างมองการณ์ไกลจริง ๆ ตอนนี้น ้าคงท่วมตีนเขาไปหมดแล้ว”เห็นได้ชัดว่าโม่จิ่วเยี่ยยังค่อนข้างกังวล“ดูจากท่าทางของท่านในตอนนั้นแล้ว ผู้ให
