“น้องชาย เราลองสังเกตการณ์ดูต่ออีกสักหน่อยดีหรือไม่?”โม่จิ่วเยี่ยเห็นเผิงวั่งยืนกรานเช่นเดิม จึงได้แต่เตือนอย่างจนใจ“ข้าหวังว่าพี่ชายเผิงจะตัดสินใจได้ก่อนฟ้ามืด ไม่เช่นนั้นพวกเราจะขึ้นเขาได้ยากแล้ว”เผิงวั่งพยักหน้า “อืม หากผ่านไปครึ่งชั่วยาม แล้วฝนยังไม่หยุดก็ท าตามที่เจ้าบอก”โม่จิ่วเยี่ยกลับไปบอกการตัดสินใจของเผิงวั่งให้เฮ่อจือหร่านฟังแล้วกลับมาที่ห้องพักของเจ้าหน้าที่อีกครั้งที่นี่ไม่เพียงสะดวกต่อการสังเกตสภาพดินฟ้าอากาศ สิ่งส าคัญที่สุดคือเขาสามารถโน้มน้าวเผิงวั่งให้น าทุกคนขึ้นเขาต่อได้ครึ่งชั่วยามที่เผิงวั่งพูดผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะซาลง ทว่ากลับยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆตอนนี้น ้าฝนไหลทะลักเข้ามาในบ้านจนหมดแล้วโม่จิ่วเยี่ยฉวยโอกาสรีบพูด “พี่เผิง เพื่อความปลอดภัยของทุกคน พวกเราต้องขึ้นเขาทันทีแล้ว”เผิงวั่งกัดฟันแน่นกล่าวว่า “ตกลง ข้าจะเชื่อเจ้าก็ได้”หลังจากพูดจบ เขาก็หันไปสั่งให้เจ้าหน้าที่ไปตามคนในห้องพักอีกฝั่ง เก็บของและเตรียมตัวออกเดินทางทันที่
เฮ่อจือหร่านรู้สึกถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ นางจึงรีบวิ่งไปหาเผิงวั่ง“พี่เผิง ท่านช่วยไปเกลี้ยกล่อมผู้ใหญ่บ้านให้ประกาศพาชาวบ้านขึ้นเขาเถอะ หรือไม่หาที่สูง ๆ หลบก็ยังดี อย่าอยู่ที่นี่ต่ออีกเลย”ค าพูดของเฮ่อจือหร่านมีผลกับเผิงวั่งอยู่บ้าง ขณะที่ทุกคนก าลังเก็บข้าวเก็บของด้วยความมึนงง เขาจึงตัดสินใจไปเคาะประตูห้องของผู้ให
