ลิวหลี่ ขอแค่หลบฝนได้ ให้พวกเขาเบียดกันสักหน่อยก็ไม่เป็นไร” เพื่อไม่ให้หลิวหลี่ปฏิเสธ เผิงวั่งจึงโบกมือเรียกให้ทุกคนเข้าไปในบ้านหลังกล่าวจบทันที่หลิวหลี่ไม่มีทางเลือก เขาจึงได้แต่เปิดประตูห้องสองห้องของบ้าน“มีแค่สองห้องนี้ที่ว่าง ท่านจัดการตามสบายเถอะ!”เผิงวั่งเลือกห้องให้ตัวเองและพวกเจ้าหน้าที่ ส่วนคนอื่น ๆ ให้ไปอยู่รวมกันอีกห้องหนึ่งเมื่อเห็นที่หลบฝน ทุกคนก็กรูกันเข้าไปราวกับผึ้งแตกรัง
โชคดีที่ห้องค่อนข้างกว้าง แม้ทุกคนจะต้องยืนเบียดกันหลังจากเข้าไปแล้ว แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องตากฝนอีกสายฝนยังคงไม่มีทีท่าว่าจะหยุดหรือซาลงน ้าเริ่มขังบริเวณหน้าบ้านของหลิวหลี่ และดูเหมือนว่าจะเริ่มไหลเข้าไปในบ้านแล้ว“แย่แล้ว น ้าไหลเข้าบ้านแล้ว!” คนตระกูลฟางที่ยืนอยู่หน้าประตูร้องขึ้นไม่รู้เพราะอะไรเฮ่อจือหร่านกลับรู้สึกหวั่นใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุนางดึงแขนเสื้อของโม่จิ่วเยี่ย แล้วพูดเสียงเบาว่า “ข้าว่าพวกเราไม่ควรหลบฝนอยู่ที่นี่ต่อ”โม่จิ่วเยี่ยเองก็ขมวดคิ้วเช่นกัน“อืม ข้ากังวลว่าหากฝนตกหนักเช่นนี้ต่อไป ที่นี่อาจจะเกิดน ้าท่วมได้”เฮ่อจือหร่านกล่าวต่อ “ข้าเพิ่งเห็นว่าทางใต้ของหมู่บ้านมีภูเขาอยู่ลูกหนึ่ง พวกเราไปที่นั่นน่าจะปลอดภัยกว่า”โม่จิ่วเยี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “เช่นนั้นข้าจะไปปรึกษาพี่เผิงดูว่าเขาเห็นด้วยหรือไม่”เผิงวั่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดียวในห้อง มองท้องฟ้าที่ยังคงมืดครึ้มด้วย
