กระหน ่าลงมาอย่างไร้ทีท่าว่าจะหยุดน ้าที่เอ่อล้นบนถนนเริ่มท่วมสูงจนถึงข้อเท้าของพวกเขาในเวลาอันรวดเร็วเฮ่อจือหร่านรู้สึกถึงลางร้ายอย่างน่าประหลาดเส้นทางในสมัยโบราณไม่ได้มีระบบระบายน ้า หากฝนยังคงตกหนักอย่างต่อเนื่อง คงไม่อาจคาดเดาได้ว่าจะเกิดภัยพิบัติใดขึ้นบ้างทันใดนั้น เผิงวั่งก็ชี้ไปข้างหน้าพลางกล่าวว่า “พวกเรารีบหน่อยด้านหน้านั่นคือหมู่บ้าน”เฮ่อจือหร่านมองตามไปยังทิศทางที่เขาชี้แม้จะมีม่านฝนบดบัง ทว่าก็พอจะมองเห็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งอยู่ร าไรสิ่งนี้ราวกับเป็นประกายแห่งความหวัง พวกเขาทุกคนเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกครั้งไม่นานนัก ทุกคนก็เดินตามเผิงวั่งมาถึงทางเข้าหมู่บ้านโชคดีที่ระดับน ้าบริเวณนี้ไม่สูงเท่าบนถนนดูเหมือนว่าเผิงวั่งจะคุ้นเคยกับหมู่บ้านแห่งนี้เป็นอย่างดี เขาพาทุกคนเดินลัดเลาะไปตามทาง จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าลานบ้านหลังหนึ่ง จากนั้นก็ก้าวเข้าไปเคาะประตู“หลิวหลี่อยู่บ้านหรือไม่”
เผิงวั่งเรียกอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ คงเป็นเพราะสายฝนที่ตกหนักเกินไปเขาจึงตัดสินใจผลักประตูเข้าไปไม่นานเผิงวั่งก็เดินออกมาพร้อมกับชายชราวัยห้าสิบหกสิบปีเผิงวั่งชี้ไปยังกลุ่มคนที่อยู่หน้าประตูแล้วพูดว่า “หลิวหลี่ ท่านแค่หาที่หลบฝนให้พวกเราได้ก็พอ”หลิวหลี่มองไปทางประตู เห็นผู้คนมากมายยืนอยู่ตรงนั้นเขาก็รู้สึกตกใจ“ท่านเจ้าหน้าที่ มีคนมากมายขนาดนี้ ข้าเกรงว่าบ้านของข้าคงไม่มีพื้นที่ว่างพอ”“ห
