งหนานฉี ท่านท าให้กระหม่อมรู้สึกอับอายยิ่งนัก หากท่านอ๋องต้องการพาผู้ใดเข้าร่วมงานชุมนุมบทกวีก็ไม่จ าเป็นต้องแนะน าตัวเขาให้เสียเวลา”หนานฉียิ้มพอใจ เขามองเฟ่ยหนานอวี่อย่างอ่อนโยน “ไปกันเถอะ เจ้าตามข้ามาที่ห้องรับรองชั้นสอง”พริบตาที่หนานฉีปรากฏตัว สีหน้าของเฟ่ยหนานอวี่ก็เปลี่ยนไปเล็กเล็กน้อย ทว่าก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็วแต่ท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาถูกเฮ่อจือหร่านและโม่จิ่วเยี่ยที่อยู่ไม่ไกลเห็นเข้าอย่างชัดเจน
เช่นเดียวกับเฮ่อจือหร่าน เมื่อโม่จิ่วเยี่ยได้ยินชื่อของเฟ่ยหนานอวี่ เขาก็จดจ่ออยู่กับทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ จนกระทั่งหนานฉีปรากฏตัว เขาก็เชื่อค าพูดของเฮ่อจือหร่านอย่างสนิทใจเฟ่ยหนานอวี่ยืนนิ่งอย่างสง่าผ่าเผย ก่อนจะประสานมือคารวะหนานฉี “เรียนท่านอ๋อง กระหม่อมเฟ่ยหนานอวี่ ขอบพระทัยในความเมตตาครั้งนี้”กล่าวจบ เฟ่ยหนานอวี่ก็เดินตามหนานฉีเข้าไปในโรงเตี๊ยม ทิ้งให้บัณฑิตกลุ่มนั้นยืนตะลึงงัน พวกเขาไม่คาดฝันว่าเฟ่ยหนานอวี่จะได้รับความสนใจจากท่านอ๋องเช่นนี้พวกเขานึกกลัวว่าหากเฟ่ยหนานอวี่บังอาจใส่ความพวกเขาต่อหน้าท่านอ๋อง ไม่เพียงแต่พวกเขาจะต้องพบจุดจบ กระทั่งครอบครัวของพวกเขาก็อาจจะต้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วยเฟ่ยหนานอวี่เดินตามท่านอ๋องเข้าไปในโรงเตี๊ยม สายตาของทุกคนต่างจับจ้องด้วยความหวาดหวั่น ไม่มีใครสนใจคนกลุ่มเหล่านั้นอีกต่อไปเผิงวั่งเห็นฝูงชนเริ่มสลายตัว จึงสั่งให้พานักโทษเดินหน้าต่
