่ข่าวที่เขารับรู้คือคนที่สลับตัวกับเขาเป็นท่าน เขากลัวว่านานไปเรื่องจะแดงขึ้นมา จึงคิดจะสังหารปิดปากท่าน”โม่จิ่วเยี่ยเอ่ยด้วยน ้าเสียงทุ้มต ่า “นั่นเป็นเพียงการคาดเดาของข้า เพราะยังไม่รู้แน่ชัดว่าเขาเป็นใครกันแน่”
“ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ท่านไม่อยากจะสะสางความเข้าใจผิดกับเขาหรือ” เฮ่อจือหร่านอยากรู้ความคิดที่แท้จริงของโม่จิ่วเยี่ยโม่จิ่วเยี่ยส่ายหัว พลางยิ้มอย่างขมขื่น“ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดหรือไม่ ในเมื่อเขาลงมือกับข้า พวกเราก็เป็นพี่น้องกันไม่ได้อีกต่อไป”เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ของโม่จิ่วเยี่ยตกต ่าลงเรื่อย ๆ เมื่อวิเคราะห์สถานการณ์มาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเขาก็ได้แต่ปล่อยให้เป็นไป เฮ่อจือหร่านจึงตัดสินใจยุติหัวข้อนี้ไว้ทั้งสองคนเงียบลงพร้อมกัน ครู่หนึ่งนั้นไม่มีใครเอ่ยสิ่งใดออกมาในที่สุดโม่จิ่วเยี่ยก็เป็นฝ่ายเริ่มเอ่ยก่อน จึงท าลายความเงียบสงัดภายในกระโจมไป“ข้าจะไปนั่งริมแม่น ้าสักพัก ตรงนั้นอากาศเย็นสบายดี”ภายในกระโจมค่อนข้างอับชื้น เฮ่อจือหร่านนึกขึ้นได้ว่า หากเข้าไปในพื้นที่มิติแล้วอาบน ้าสักหน่อยก็คงจะดีทีเดียวเมื่อเห็นโม่จิ่วเยี่ยก าลังจะจากไป นางจึงคิดว่านี่คงเป็นโอกาสดี“เอ่อ…เช่นนั้น…อีกครึ่งชั่วยามท่านค่อยกลับมาได้หรือไม่”โม่จิ่วเยี่ยมองนางอย่างพิจารณา ก่อนจะตอบ “อืม” ออกมาเบา ๆเฮ่อจือหร่านรู้ว่าเขายินยอมแล้ว จึงรออยู่จนกระทั่งมองไม่เห็นเงาของเขาอีก จากนั้นก็รีบพาตัวเองเข้าไปในพื
