ค าชื่นชมที่มีต่อเฮ่อจือหร่านในใจของพี่สะใภ้ทั้งหลาย พลันสลายลงในพริบตาด้วยค าพูดเพียงประโยคเดียวของนาง“ท่านแม่ พี่สะใภ้ เศษผ้าพวกนี้เจ้าของร้านขายผ้ามอบให้ข้ามาข้าคิดว่าน าพวกมันกลับมาปะชุนเสื้อผ้าก็น่าจะดี จึงไม่ได้ปฏิเสธไป”“น้องสะใภ้เก้า เศษผ้าพวกนี้ไม่ใช่เอาไว้ท ารองเท้าหรือ” สะใภ้รองเอ่ยเสียงดัง“ท ารองเท้า?” เฮ่อจือหร่านมีสีหน้างุนงง เศษผ้าพวกนี้จะเอามาท ารองเท้าได้อย่างไร?ไม่แปลกที่นางจะไม่รู้ เพราะเจ้าของร่างเดิมไม่ชอบท างานประเภทนี้ แม้แต่บ่าวใกล้ตัวก็ไม่ให้นางท า ดังนั้นนางจึงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับวัสดุที่ใช้ท ารองเท้าเลยวิญญาณของเฮ่อจือหร่านมาจากโลกหลายพันปีให้หลัง รองเท้าที่นางสวมใส่ก็เป็นรองเท้าที่กองทัพมอบให้ หรือไม่ก็เป็นนางที่ซื้อมาใช้เอง แล้วนางจะไปรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร?สะใภ้รองท าท่าราวกับค้นพบเรื่องน่าสนใจ ก่อนเดินวนรอบตัวเฮ่อจือหร่านไปรอบหนึ่ง“น้องสะใภ้เก้า อย่าบอกนะว่าเจ้าไม่เคยเห็นแม้กระทั่งการท ารองเท้า”
เฮ่อจือหร่านโบกมือไปมาพร้อมกับหาข้ออ้างไปเรื่อย“ตอนที่ข้าอยู่ในตระกูล ข้าเอาแต่หมกตัวอยู่กับต าราแพทย์ทั้งวัน เรียนรู้แค่เรื่องวิชาแพทย์ ไม่ค่อยมีเวลามาสนใจเรื่องพวกนี้ต่างหาก”ได้ยินน้องสะใภ้พูดถึงเรื่องวิชาแพทย์อันเก่งกาจของนาง พวกพี่สะใภ้ก็เชื่อข้ออ้างของนางเป็นอย่างดีหากไม่ทุ่มเทมากพอ จะเป็นไปได้อย่างไรที่นางจะมีทักษะด้านวิชาแพทย์ยอดเยี่ยมขนาดนั้น ไม่แปลกใ
