จเลยที่น้องสะใภ้คนนี้จะไม่ช านาญเรื่องการเย็บปักถักร้อยหลังจากผ่านความยากล าบากมาหลายวัน พวกพี่สะใภ้ก็เริ่มยอมรับวิถีชีวิตแบบนี้ได้แล้วพวกนางขนห่อที่เต็มไปด้วยเศษผ้าลงจากรถเข็นไม้ เตรียมตัวว่าหลังกินอาหารเย็นเสร็จแล้วก็จะเริ่มเย็บพื้นรองเท้าทันที่เสบียงอาหารถูกเก็บไว้บนรถเข็นไม้ เฮ่อจือหร่านแบ่งไก่ย่างและเป็ดย่างที่เตรียมไว้พอส าหรับคนในครอบครัว ส่วนที่เหลือนางก็แบ่งให้กับพวกเจ้าหน้าที่ รวมถึงตระกูลเซี่ยและตระกูลฟางแน่นอนว่าคนตระกูลเซี่ยและตระกูลฟาง ต่างก็ส านึกในน ้าใจของนางเป็นอย่างมาก พวกเขายังเอ่ยปากจะจ่ายเงินให้ด้วย
เมื่อเห็นพวกเขากระตือรือร้นจะมอบเงินให้ เฮ่อจือหร่านก็อยากจะบอกกับพวกเขาไปว่า‘พวกท่านกินเถอะ! ไม่ต้องเกรงใจข้าหรอก ของพวกนี้เป็นจักรพรรดิสุนัขนั้นที่จ่ายให้เอง’ทว่าค าพูดนี้นางแค่คิดในใจเท่านั้น ไม่กล้าพูดออกมาเด็ดขาดหลังจากพูดคุยกันสักพัก เฮ่อจือหร่านก็ไล่คนที่พยายามยัดเยียดจะจ่ายเงินให้นางออกไป จนในที่สุดความสงบก็กลับคืนมาอีกครั้งถึงแม้พี่สะใภ้จะชอบรสชาติอาหารที่น้องสะใภ้เก้าอย่างนางท าแต่เพราะเห็นว่าวันนี้นางเหนื่อยมามาก จึงเร่งให้นางกลับไปพักที่กระโจม แล้วอาสาเอาเนื้อกับผักไปท าอาหารเย็นกันเองเมื่อกลับมาถึงกระโจม นางก็เห็นโม่จิ่วเยี่ยนั่งคาบใบหญ้าอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่าเขาก าลังครุ่นคิดอะไรอยู่เฮ่อจือหร่านจึงทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ เขา ในหัวนางเต็มไปด้วยเรื่องราวชาติ
