เฮ่อจือหร่านรีบตอบรับ“ท่านลุงเซี่ยไม่ต้องเกรงใจ พวกเรายังต้องอยู่ร่วมกันไปอีกนานช่วยเหลือกันไว้ก็เป็นเรื่องที่ควรท าอยู่แล้ว”หลังจากพูดจบ เฮ่อจือหร่านก็หันไปมองคนตระกูลฟางที่ก าลังท าสีหน้าอิจฉานางมอบเงินอีกยี่สิบต าลึงให้กับฟางฉวนโจว“ท่านลุงฟาง นี่เป็นส่วนของพวกท่าน โปรดรับไว้เถอะ”ฟางฉวนโจวพอจะเข้าใจสถานการณ์บ้างแล้ว เขาจึงไม่ได้พูดอะไรมากเหมือนเซี่ยเทียนไห่หลังจากกล่าวขอบคุณ ใบหน้าของทุกคนในตระกูลฟางก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจตอนนี้เหลือเงินอยู่เจ็ดสิบห้าต าลึง เฮ่อจือหร่านไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินอยู่แล้ว นางจึงเก็บไว้เพียงยี่สิบห้าต าลึง ส่วนที่เหลืออีกห้าสิบต าลึงก็มอบให้เผิงวั่งทั้งหมดเดิมทีเผิงวั่งคิดว่า หากได้สักสามสิบถึงสี่สิบต าลึงก็ถือว่าดีมากแล้ว ไม่คิดว่าเฮ่อจือหร่านจะใจกว้างมอบเงินให้เขาถึงห้าสิบต าลึงเงินจ านวนนี้เทียบเท่ากับที่พวกเขาซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ สังหารหมาป่าแล้วไปขายที่ร้านขายหนังสัตว์ทั้งหมด
“น้องสะใภ้ นี่มัน…” จะไม่มากเกินไปหน่อยหรือเผิงวั่งเองก็ยังไม่รู้ตัวเลยว่า เมื่อไหร่กันที่เขากลายเป็นคนมองเงินทองเป็นดั่งกองขยะ เงินที่ได้มาถึงยังมีไม่พอใช้…เฮ่อจือหร่านยิ้มแล้วเอ่ยว่า “พี่เผิงเป็นคนดี ไม่ได้มองพวกเราเป็นนักโทษอีก พวกเราทุกคนรู้ดีว่าหมาป่าพวกนี้ หากพี่ไม่เห็นด้วยพวกเราก็คงไม่ได้รับสิ่งใดเลย เพราะรู้ว่าท่านเป็นคนดี ข้าถึงได้หาวิธีท าให้หมาป่าห้าสิบตัวนี้สร
