้างก าไรได้มากที่สุด เช่นนี้แล้ว ไม่เพียงท่านจะไม่เสียโอกาสท าเงินได้มาก แต่พวกเราที่เป็นนักโทษก็ยังได้ส่วนแบ่งไปด้วย นับเป็นผลประโยชน์ร่วมกัน”ค าพูดนี้ของเฮ่อจือหร่านท าให้เผิงวั่งรู้สึกพอใจมากเขารับเงินมาพร้อมกับหัวเราะเสียงดัง “ฮ่า ฮ่า ฮ่า น้องสะใภ้ช่างรู้คิด วางใจเถอะ ตราบใดที่ยังมีข้าอยู่ ข้ารับรองว่าจะไม่ยอมให้พวกเจ้าต้องล าบากระหว่างทางแน่นอน”เมื่อได้ยินค ายืนยันของเผิงวั่งต่อทุกคนแบบนี้ เฮ่อจือหร่านก็ไม่เสียแรงเปล่าแล้วจะมีอะไรส าคัญไปกว่าการเดินทางไปยังสถานที่เนรเทศอย่างสุขสบายอีกเล่า?ในขณะที่ฮูหยินผู้เฒ่าก าลังรู้สึกปลาบปลื้มใจที่มีลูกสะใภ้เฉลียวฉลาด เฮ่อจือหร่านก็เดินเข้ามาหานาง
“ท่านแม่ นี่เป็นเงินก้อนแรกที่พวกเราสกุลโม่หามาได้ เชิญท่านเก็บเอาไว้เถอะเจ้าค่ะ”เมื่อเห็นเงินที่เฮ่อจือหร่านยื่นมา ฮูหยินผู้เฒ่าพลันรู้สึกอุ่นใจ แม้จะปฏิเสธไปว่า“เจ้าเก็บเงินไว้เถอะ วันนี้ข้าขอตัดสินใจ ต่อไปนี้สะใภ้เฮ่อจะเป็นผู้น าของพวกเราสกุลโม่”ฮูหยินผู้เฒ่ากังวลว่าลูกสะใภ้คนอื่น ๆ จะไม่พอใจ จึงเอ่ยประโยคนี้พลางกวาดสายตามองไปที่พวกนางเหล่าพี่สะใภ้ต่างยอมรับในตัวเฮ่อจือหร่านจากใจจริง จะมีใครกล้าไม่พอใจได้อีกสะใภ้ใหญ่เห็นดังนั้นจึงรีบกล่าวแทนพี่น้องสะใภ้คนอื่น ๆ ในทันที่“ท่านแม่พูดถูกแล้ว น้องสะใภ้เก้าทั้งเก่งและฉลาด แม้ว่าสกุลโม่ของพวกเราจะล าบาก แต่ก็จ าเป็นต้องมีคนที่มีเหตุผลมาเป็นผู้น าครอบ
