เฮ่อจือหร่านแกล้งท าเป็นเข้าไปพยุงเฟ่ยหนานอวี่ขึ้นมา พร้อมกับเอ่ยปากถามว่า “ท่านนั่งรถเข็นของพวกเราไปที่ว่าการอ าเภอกันเถอะ”เฟ่ยหนานอวี่จ้องมองบัณฑิตเหล่านั้นอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะพยักหน้า “ตกลง รบกวนแม่นางด้วย”พอเห็นว่าพวกเขาพูดจริงท าจริง ก็มีบัณฑิตคนหนึ่งก้าวออกมาอย่างยอมแพ้“ไม่เห็นต้องท าเป็นเรื่องใหญ่โต เงินคนละยี่สิบต าลึงพวกเราก็ยอมจ่ายให้ เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้ไม่เห็นต้องไปรบกวนท่านนายอ าเภอเลย”เห็นดังนั้น เฮ่อจือหร่านก็ยื่นมือไปหาพวกเขา“ในเมื่อไม่อยากไปที่ว่าการอ าเภอ ก็จ่ายเงินมาสิ!”พวกบัณฑิตมองหน้ากันเลิกลั่ก ก่อนจะรีบหันหลังไปรวบรวมเงินกันไม่นานนักเงินหนึ่งร้อยต าลึงก็ถูกส่งมาตรงหน้าเฮ่อจือหร่านและคนอื่น ๆเผิงวั่งโบกมือไล่ คนพวกนั้นจึงรีบหนีไปทันที่บัณฑิตทั้งห้าวิ่งแจ้นออกไปอย่างรวดเร็ว
เฮ่อจือหร่านยื่นเงินร้อยต าลึงนั้นให้เฟ่ยหนานอวี่“ท่านเก็บไว้เถอะ!”แม้เฟ่ยหนานอวี่จะได้รับบาดเจ็บ แต่แววตากล้าแข็งไม่ยอมสยบของเขาก็ยังคงไม่จางหาย“เจ้าช่วยข้าท าไม ไม่กลัวคนพวกนั้นจะขุ่นเคืองหรือ”เฮ่อจือหร่านยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ข้าเพียงเห็นคนถูกรังแกก็เท่านั้น ท่านอย่าคิดมากเลย”เพื่อไม่ให้เฟ่ยหนานอวี่สงสัย เฮ่อจือหร่านจึงหันหน้าหนีไปไม่สบตาเขา“ท่านเดินไหวหรือไม่”“ไหว”เฟ่ยหนานอวี่พูดพลางพยายามพยุงตัวลุกขึ้น เขาค านับให้พวกนางอย่างนอบน้อม“ขอบคุณทุกท่านที่ช่วยเหลือ หากมีโอกาสพบกันอีก ข้าจะต
