านมานี้ ท าให้เผิงวั่งไม่คิดว่าเฮ่อจือหร่านเป็นนักโทษอีกต่อไปแล้ว เขาเชื่อมั่นในตัวนางเผิงวั่งเองก็ไม่ได้ขัดข้องกับค าขอนี้ เขาไม่อยากออกไปตากแดดร่วมกับเฮ่อจือหร่าน ในวันที่อากาศร้อนเช่นนี้“เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ พวกเราไปพักกันเถอะ ปล่อยให้เจ้าไปซื้อของเอง”
จากนั้นเฮ่อจือหร่านก็แยกตัวจากคนทั้งสอง นางตรงไปยังแถวร้านขายผ้านางคิดว่าทุกคนในสกุลโม่ไม่มีเสื้อผ้าไว้เปลี่ยนใส่ อีกอย่างอากาศก าลังร้อน เหงื่อไหลทั้งวันจนตัวได้กลิ่น ถ้ามีโอกาสก็ต้องรีบจัดการเรื่องนี้ก่อนดังนั้น ก่อนออกมา นางจึงตั้งใจจะซื้อผ้ากลับไปด้วย เผื่อว่าช่วงนี้ที่ไม่ต้องเดินทาง จะได้ให้พวกพี่สะใภ้ช่วยกันตัดเย็บเสื้อผ้าชุดใหม่เดินมาไม่ไกลนัก นางก็พบร้านขายผ้าอยู่ร้านหนึ่งเฮ่อจือหร่านไม่ลืมสถานภาพของตัวเองในตอนนี้ จึงไม่อยากท าตัวโด่ดเด่นมากนักนางเลือกซื้อผ้าเนื้อบางสีสันเรียบง่ายแต่ดูดีในปริมาณที่มากพอเจ้าของร้านเห็นนางซื้อผ้ามากมายขนาดนั้นก็ใจดีแถมเศษผ้าให้นางอีกเล็กน้อยเดิมทีเฮ่อจือหร่านกับเจ้าของร่างเดิมก็ไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องงานเย็บปัก จึงไม่รู้ว่าเศษผ้าพวกนี้เอาไปใช้ท าอะไรได้ แต่เห็นท่าทางดีใจราวกับได้ของวิเศษมาของเถ้าแก่ตอนยื่นเศษผ้าให้นางแล้ว คิดว่าถ้าอยู่ในมือคนที่ช านาญคงต้องสร้างสรรค์สิ่งดี ๆ ออกมาได้แน่หลังจากกล่าวขอบคุณเจ้าของร้าน เฮ่อจือหร่านก็เข็นรถไม้ต่อไป
นางคิดจะหาที่ลับตาคนเพื่อน าแป้งและข้าวสารที่เหลือ
