ยหลิน”นางจ าได้ชัดเจนว่าวันนี้นางเคยลูบหัวเซี่ยหลินไปครั้งหนึ่ง
เพราะผ้าโพกศีรษะของเขาเป็นสีเขียวเข้ม นางจึงแอบข าอยู่ในใจ คิดว่าคนโบราณคงไม่ถือสาเรื่องแบบนี้ กระทั่งเด็กผู้ชายก็โพกผ้าสีเขียวไว้บนหัวด้วยโม่จิ่วเยี่ยก าผ้าโพกศีรษะไว้ในมือ“ไปกันเถอะ พวกเรารีบตามไป”ทั้งสองคนเดินตามทางเล็ก ๆ ต่อ และตรวจสอบอย่างระมัดระวังมากขึ้นเรื่อย ๆ …ย้อนกลับไปครึ่งชั่วยาวก่อนหน้านี้หลี่โหรวเอ๋อร์เห็นว่าพวกเจ้าหน้าที่ต่างก็วิ่งออกไปนอกวงล้อมไฟเพื่อขับไล่ฝูงหมาป่า จึงรู้ว่าโอกาสของนางมาถึงแล้วเพื่อความรอบคอบ นางตั้งใจจะไปสังเกตการณ์ในที่ที่มีผู้คนหนาแน่นผลปรากฏว่า พอมาถึงที่พักของตระกูลเซี่ย นางก็เห็นเซี่ยหลินยืนอยู่ตัวคนเดียวหลังกลุ่มคนดังนั้น นางจึงรวบรวมความกล้า เดินเข้าไปปิดปากเขาแล้วพาตัวเขาไปเงียบ ๆเส้นทางหลบหนีของนางเป็นไปตามที่โม่จิ่วเยี่ยคาดเอาไว้ นั่นคือด้านหลังกระโจมของเจ้าหน้าที่
แขนข้างหนึ่งของหลี่โหรวเอ๋อร์ก าลังบาดเจ็บ การควบคุมตัวเซี่ยหลินด้วยมือเดียวจึงเป็นเรื่องยากมากยิ่งไปกว่านั้น เซี่ยหลินก็ขัดขืนอยู่ตลอดเวลาดังนั้น นางจึงได้แต่เข้าไปในกระโจมหลังหนึ่ง หยิบผ้าของเจ้าหน้าที่ที่ดูเหมือยยังไม่ได้ใช้มาอุดปากเซี่ยหลินกลิ่นฉุนกึดนั้นท าให้เซี่ยหลินมึนงงไปชั่วขณะ นางจึงฉวยโอกาสนี้หาเชือกมามัดมือมัดเท้าของเขาจากนั้นก็แบกร่างเซี่ยหลินวิ่งไปตามทางเล็ก ๆ อย่างรวดเร็วเมื่อเห็นทางแยกอยู่ตรงหน้า
