็นอย่างไร พวกเจ้าต้องกลับมาที่นี่”ก่อนจากไป เฮ่อจือหร่านยังไม่ลืมเตือนอีกฝ่ายว่า “เจ้าหน้าที่เผิงรบกวนท่านช่วยดูแลแม่สามี พี่สะใภ้ และน้องสามีของข้าด้วย”“เจ้าวางใจเถอะ” เผิงวั่งขานรับ โบกมือไล่ให้ทั้งสองคน แล้วบอกให้พวกเขารีบไปรีบกลับโม่จิ่วเยี่ยจูงมือเฮ่อจือหร่าน ขั้นแรกพวกเขามายังต าแหน่งสุดท้ายที่สะใภ้ลู่เห็นเซี่ยหลินจากนั้นก็เริ่มแกะรอยจากจุดนั้น พลางสังเกตทุกอย่างโดยไม่ละเลยอะไรไปแม้แต่น้อยในเวลาเดียวกัน พวกเขายังคิดว่า หากเริ่มต้นจากจุดนั้นต าแหน่งและทิศทางการหลบหนีที่เป็นไปได้ที่สุดคือที่ใด
หากไม่ถูกใครพบเห็น ทิศทางที่ดีที่สุดคือที่พักของพวกเจ้าหน้าที่พวกเจ้าหน้าที่ต่างอยู่นอกวงล้อมไฟเพื่อขับไล่ฝูงหมาป่า ตอนที่หลี่โหรวเอ๋อร์พาเซี่ยหลินหนีไป ที่นั่นจึงไม่มีใครอยู่ ทั้งยังมีกระโจมบังกั้น ท าให้หลบเลี่ยงสายตาคนอื่นได้ง่ายเมื่ออ้อมกระโจมของเจ้าหน้าที่ ด้านหลังก็มีเส้นทางเล็ก ๆปรากฏขึ้นพวกเขาไล่ตามทางเล็ก ๆ นั้นไปอย่างระมัดระวัง แม้แต่พุ่มหญ้าข้างทางก็ไม่ว่างเว้นหลังจากเดินไปได้ไม่นาน หนทางเบื้องหน้าก็ปรากฏทางแยกทั้งสองคนแยกกันไปทางซ้ายและขวาอย่างรู้ใจกัน เพิ่งจะก้าวออกไปได้ไม่กี่ก้าว เฮ่อจือหร่านก็ก้มลงหยิบเศษผ้าผืนหนึ่งขึ้นมาจากพื้นเมื่อเห็นดังนั้น โม่จิ่วเยี่ยจึงรีบเข้ามาหา “เจ้าพบสิ่งใดหรือ”เฮ่อจือหร่านยื่นเศษผ้าขนาดเท่าฝ่ามือนั้นให้เขา“ถ้าข้าดูไม่ผิด นี่คือผ้าโพกศีรษะของเซี่
