ำนกันอย่ำงคึกคัก ส่วนโม่จิ่วเยี่ยซึ่งแกล้งป่วยอยู่ในห้อง กำลังเดินไปมาอย่ำงกระวนกระวายเขำได้ยินเรื่องที่หลี่โหรวเอ๋อร์ป่ำวประกำศไปเมื่อครู่อย่ำงชัดเจนไม่รู้ทำไม แม้เขำจะไม่เชื่อคำพูดเหล่านั้น แต่ในใจกลับรู้สึกขมขื่นด้วยสถำนการณ์ของเขำในตอนนี้ หากเฮ่อจือหร่านยังคงอยู่กับเขำ นางคงไม่มีวันได้รุ่งเรืองโม่จิ่วเยี่ยไม่อยากให้เฮ่อจือหร่านต้องเสียโอกำสที่จะมีความสุขไปเพราะเขำแต่เมื่อคิดว่าเฮ่อจือหร่านอาจจากเขำไป ความรู้สึกที่ทำให้หายใจไม่ออกก็ยิ่งรุนแรงขึ้นตอนนี้เขำหวังเพียงว่าเฮ่อจือหร่านจะกลับมาที่นี่และอธิบำยความจริงให้ฟังหากเป็นตำมที่หลี่โหรวเอ๋อร์พูด เขำก็ยินดีถูกเยาะเย้ยไปทั้งชีวิตและเลือกสนับสนุนนางอย่ำงเต็มที่………เฮ่อจือหร่านเข้าใจหลักการและวิธีการสร้ำงกระโจม รวมถึงสามารถตัดให้ได้ในขนาดที่เหมาะสมแต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องลงมือเย็บปักถักร้อย นางกลับทำไม่ได้
เจ้ำของร่ำงเดิมไม่ถนัดงำนฝีมือ ทั้งยังไม่มีความทรงจำเหล่านี้ให้นางสืบทอดทักษะเหล่านั้นยิ่งไปกว่านั้น สภำพแวดล้อมที่นางใช้ชีวิตในชำติก่อน ก็ไม่จำเป็นต้องลงมือทำสิ่งเหล่านี้เลย ทุกอย่ำงสามารถซื้อเป็นสินค้ำสาเร็จรูปได้ดังนั้น เรื่องการเย็บกระโจมจึงต้องมอบหมายให้สตรีทั้งสามตระกูลทำเมื่อเห็นทุกคนลงมือทำอย่ำงคล่องแคล่ว เฮ่อจือหร่านจึงนึกถึงโม่จิ่วเยี่ยขึ้นมาเรื่องที่นางช่วยชีวิตโจวเหล่ำปำด้วยการผำยปอด สตรีสกุลโม่ต่ำงล่วงรู้กันหมดแล้ว แน่นอน
