มพันธ์กันแน่ ไม่อย่ำงนั้นฮูหยินฟำงคงไม่มาหานางแต่เช้ำแบบนี้“ฮูหยินฟำง พวกเขำพูดถึงข้าเหรอ”“ตอนนั้นข้าอยู่ไกลพอสมควร จึงได้ยินอย่ำงคลุมเครือว่าเจ้ำหน้ำที่คนนั้นเหมือนตกลงกับหลี่โหรวเอ๋อร์ว่าจะหาเรื่องเจ้ำ”สีหน้ำของเฮ่อจือหร่านเริ่มไม่ค่อยดีนักหลี่โหรวเอ๋อร์ช่ำงรนหาที่จริง ๆ นางเห็นอีกฝ่ำยเหมือนตัวตลกที่กระโดดโลดเต้นไปมาทั้งวัน จึงขี้คร้ำนจะสนใจนางด้วยซ้ำ แต่กลับยังไม่ยอมเลิกราไปง่ำย ๆ อีก“ขอบคุณฮูหยินฟำงมากที่มาเตือน ข้าจะระวังตัวไว้”
ฮูหยินฟำงเห็นเฮ่อจือหร่านตอบเบำ ๆ ก็อดเตือนต่อไม่ได้“เจ้ำหน้ำที่ต้องการหาเรื่องเจ้ำ นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย เจ้ำควรปรึกษำกับจิ่วเยี่ยเรื่องนี้ว่าจะรับมืออย่ำงไร”“เข้าใจแล้ว ไว้ข้าจะไปปรึกษำกับสามีเอง”เฮ่อจือหร่านตอบรับไปอย่ำงนั้น และแกล้งทำเป็นพูดคุยเรื่องในบ้ำนกับฮูหยินฟำงเพื่อไม่ให้ผู้ใดสังเกตเห็นความผิดปกติหลังจากส่งฮูหยินฟำงกลับไปแล้ว เฮ่อจือหร่านก็มายังห้องครัวของโรงเตี๊ยม ตั้งใจจะหาอ่ำงไม้มาล้ำงหน้ำล้ำงตำสักหน่อยยามนี้เผิงวั่งและเจ้ำหน้ำที่อีกสองสามคนออกจากห้องพักของตัวเองแล้วพวกเขำกำลังจัดการแจกอาหารเช้ำให้กับนักโทษเนรเทศ และมันยังคงเป็นหมั่นโถวหยาบเช่นเคยแน่นอนว่าครั้งนี้พวกเขำแจกให้เฉพำะคนตระกูลเหอและตระกูลหลี่เท่านั้นส่วนตระกูลฟำงกับตระกูลเซี่ย ตั้งแต่เมื่อวานเผิงวั่งก็เห็นแล้วว่าโม่จิ่วเยี่ยตั้งใจจะผูกมิตรกับพวกเขำ เผิงวั่งไม่อาจปล่อยให้พวกเ
