่อจือหร่านพูดจบก็ตั้งใจจะกลับไปเตรียมตัวแต่เดินออกมาได้ไม่กี่ก้ำว ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องแหลมแสบหูดังมาจากทำงเพิงหญ้ำ“กรี้ด…ลูกของข้า เจ้ำเป็นอะไรไป…”เมื่อครู่ขณะเจ้ำหน้ำที่กำลังแจกหมั่นโถวหยาบ พวกเขำรังเกียจกลิ่นของเพิงพัก จึงโยนห่อหมั่นโถวหยาบไปให้และไม่ได้ตรวจดูคนเมื่อได้ยินเสียงร้องนี้ พวกเจ้ำหน้ำที่ต่ำงวิ่งไปทำงเพิงหญ้ำพร้อมกันเฮ่อจือหร่านคิดในใจว่าเรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของโม่จิ่วเยี่ยแน่ แต่ไม่รู้ว่าสองพี่น้องนั่นถูกเขำทำร้ำยถึงขนาดไหน จนทำให้ญำติร้องไห้โหยหวนเพียงนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เฮ่อจือหร่านจึงตำมเหล่ำเจ้ำหน้ำที่ไปยังเพิงหญ้ำมองผ่านกลุ่มฝูงชน และเห็นว่ามีสองสิ่งที่ดูเหมือนเนื้อและเลือดนอนอยู่ในมุมอับ
พูดให้ถูกก็คือ เป็นเหอหมิงและเหอเลี่ยงตอนนี้ใบหน้ำของทั้งสองแทบแยกแยะไม่ได้ ทั้งยังเต็มไปด้วยเลือด ผมเผ้ำยุ่งเหยิงส่วนบนของร่างกายไม่มีบาดแผลอะไร แต่เมื่อมองให้ดี บาดแผลของพวกเขำกลับอยู่ที่ข้อมือและข้อเท้ำภำพนี้ทำให้สตรีและเด็กทั้งหลายลุกหนีออกมา ยังมีบำงคนนั่งสะอื้นเบำ ๆ แต่ไม่กล้ำเข้าใกล้หญิงนางหนึ่งซึ่งอายุราวห้ำสิบปี คุกเข่ำอยู่ข้าง ๆ ทั้งสองคนร้องไห้จนใจแทบขำด“ใครช่ำงอามหิตเช่นนี้…ฮือ ๆ ๆ …ถึงได้ลงมือโหดร้ำยกับลูกของข้า… ฮือ …ตระกูลเหอของพวกเราโชคร้ำยอยู่แล้ว ทั้งถูกยึดทรัพย์และเนรเทศมาอย่ำงไร้เหตุผล ลูกชายข้ายังถูกทำร้ำยจนเป็นแบบนี้…ฮือ ๆ ๆ …”เหอจื่อหยวนมองสภำพอัน
