ูมาร่างกายของเขำจึงทนความร้อนได้ไม่ดีมากเมื่อเห็นว่าเซี่ยเทียนไห่กำลังจะหันไปถำมลูกน้อง เผิงวั่งจึงรีบเอ่ยปำก“ข้างหน้ำมีลาธำรเล็ก ๆ และต้นไม้ให้ร่มเงำอยู่ พวกเราหยุดพักที่นั่นสักครู่ก่อนก็แล้วกัน”เซี่ยเทียนไห่ได้ฟังคำพูดของเผิงวั่งแล้ว ก็ขอบคุณเขำอย่ำงจริงใจเดินทำงต่อไปอีกราว ๆ หนึ่งก้ำนธูป ก็พบลาธำรเล็ก ๆ อยู่เบื้องหน้ำ
เจ้ำหน้ำที่จัดการให้นักโทษแต่ละคนพักผ่อน ส่วนพวกเขำก็หาที่ร่มรื่นเพื่อหลบร้อนเช่นกันเฮ่อจือหร่านยืมหม้อใบหนึ่งมาจากโจวเหล่ำปำ ส่วนสะใภ้รองอาสาต้มยาให้หลานชายเพื่อป้องกันไม่ให้ครอบครัวเป็นโรคลมแดด เฮ่อจือหร่านจึงให้สะใภ้รองต้มยาสมุนไพรไว้หม้อใหญ่ นอกจากจะให้เซี่ยหลินดื่มแล้วยังต้องให้ทุกคนในครอบครัวดื่มป้องกันด้วยเฮ่อจือหร่านเพิ่งตรวจอาการเซี่ยหลินไป นางสามารถยืนยันได้ว่าเด็กคนนั้นเป็นโรคลมแดดในระยะเฉียบพลัน และเด็กก็หมดสติไปแล้ว หากใช้เพียงสมุนไพรพวกนี้ กลัวว่าจะได้ผลไม่ค่อยดีนักดังนั้นจึงฉวยโอกำสตอนที่สะใภ้รองไม่ทันสังเกต แอบใช้ยาฮั่วเซียงเจิ้งชี่สุ่ย*[1]ใส่ลงไปอีกเล็กน้อยหลังจัดการต้มยาเสร็จ เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้ำงนางมองลาธำรใสสะอาดข้างกำย ยังเห็นฝูงปลาว่ายวนไปมาเฮ่อจือหร่านเดินไปหากิ่งไม้ที่แข็งแรงตำมพื้นมา จากนั้นเดินไปหาโจวเหล่ำปำ“เจ้ำหน้ำที่โจว ข้าขอยืมกระบี่ของท่านใช้สักหน่อยได้หรือไม่”แม้นางจะมีทั้งมีดทำครัวและมีดสั้นอยู่ในพื้นที่มิติ แต่ต่อหน้
