ียนทั้งสอง ความคิดแรกของเขำคือโม่จิ่วเยี่ยฟื้นแล้วเขำรีบเรียกเฮ่อจือหร่าน “เจ้ำรีบมาดูสิ สามีเจ้ำจะฟื้นแล้วหรือเปล่ำ”ถึงแม้จะเคยชินกับการเห็นนักโทษเสียชีวิตระหว่างทำง แต่สาหรับโม่จิ่วเยี่ย เผิงวั่งยังมีความเคำรพอยู่บ้ำงโดยเฉพำะอย่ำงยิ่งตอนเจ้ำหน้ำที่กับเซี่ยฟำงมีปำกเสียงกันคำพูดของเฮ่อจือหร่านทำให้เขำรู้สึกซำบซึ้งใจไม่ว่าโม่จิ่วเยี่ยจะทำผิดอะไรมา ก็ไม่อาจลบล้ำงความจริงที่ว่าวีรบุรุษสกุลโม่เสียสละชีวิตเพื่อประเทศชำติอย่ำงไรได้
โม่จิ่วเยี่ยเองก็ไม่ต่ำงกัน อีกทั้งไม่นานมานี้ในเมืองหลวงยังคงมีคำเล่ำลือถึงภำพที่เขำกลับมาพร้อมกับชัยชนะสาหรับคนเช่นนี้ เผิงวั่งหวังจากใจจริงว่าเขำจะยังมีชีวิตรอดแน่นอนว่ามันเป็นเพียงความคิดของเขำเท่านั้น หากคนสกุลโม่กล้ำสร้ำงปัญหาให้เขำระหว่างทำง เขำก็พร้อมลงโทษอย่ำงไม่ปรานีเฮ่อจือหร่านไม่รู้ว่าเผิงวั่งกำลังคิดอะไร เมื่อได้ยินเขำเรียก นางจึงรีบวิ่งเข้าไปหา“เจ้ำหน้ำที่เผิง ท่านบอกว่าสามีของข้าฟื้นแล้วหรือ”นางแสร้งตกใจ พร้อมกับเตรียมพร้อมรับมือเผิงวั่งขยับตัวไปด้านข้าง“ข้าอาจจะล้มไปถูกบาดแผลของเขำ ไม่รู้ว่าเจ็บหรืออะไร แต่เขำร้องออกมาเบำ ๆ”เฮ่อจือหร่านบอกให้พี่น้องตระกูลเหอหยุดลากเกวียน นางทำทีเป็นจับแขนข้างหนึ่งของโม่จิ่วเยี่ยขึ้นมาตรวจชีพจรการที่นางทำเช่นนี้ ความจริงแล้วก็เพื่อจะถ่วงเวลาให้โม่จิ่วเยี่ยเพราะนางไม่แน่ใจว่าเขำกำลังคิดอะไรอยู่ เขำจะฉวยโอกำสนี้ฟื
