่ลง แล้วจะปล่อยให้หัวหน้ำของพวกเรานั่งเบียดอยู่บนเกวียนเดียวกับนักโทษหรือ” โจวเหล่ำปำรู้สึกไม่พอใจฮูหยินผู้เฒ่ำลาบำกใจนัก“ท่านเจ้ำหน้ำที่ ท่านก็รู้ว่าสกุลโม่ของพวกเรามีเพียงสตรี ถ้ำไม่ให้จิ่วเยี่ยนอนอยู่บนเกวียน พวกเราจะพำเขำเดินทำงไปด้วยได้อย่ำงไร”“ใช่แล้วท่านเจ้ำหน้ำที่ นี่ไม่ใช่ว่าท่านกำลังทำให้คนอื่นลาบำกหรอกหรือ” พี่สะใภ้รองช่วยพูดอย่ำงตรงไปตรงมาเมื่อได้ยินดังนั้น โจวเหล่ำปำยังไม่ทันได้พูดอะไร เผิงวั่งก็โมโหแล้ว“พวกเจ้ำคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วสินะ ถึงไม่ฟังคำสั่งของเจ้ำหน้ำที่”เมื่อเห็นว่าคนสกุลโม่กำลังจะเดือดร้อน คนจากตระกูลอื่น ๆ ต่ำงมองมาทิศทำงนั้นด้วยความสะใจหลายคนถึงกับสนับสนุนเผิงวั่งกับโจวเหล่ำปำในใจ หวังให้พวกเขำจัดการคนสกุลโม่ให้หนัก ๆ สักหน่อยฮูหยินผู้เฒ่ำเห็นสะใภ้รองกำลังจะก่อเรื่อง จึงรีบดึงตัวนางไปอยู่ด้านข้าง
อย่ำงไรก็ตำม เมื่อมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น นางก็ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้ในขณะนั้นที่ฮูหยินผู้เฒ่ำไม่รู้ว่าควรจะทำอย่ำงไรโม่จิ่วเยี่ยซึ่งนอนคว ่ำหน้ำอยู่บนเกวียนไม้ ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองฝ่ำยทั้งหมด ชายหนุ่มคิดหาทำงออกเตรียมเอาไว้แล้วหากเกวียนของเขำจะถูกยกให้เผิงวั่งใช้ ชายหนุ่มย่อมไม่ปล่อยให้สตรีเหล่านี้แบกเขำเดินทำงได้ หากเป็นอย่ำงนั้นจริง ๆ เขำก็คงต้องเลือกที่จะตื่นขึ้นมาก่อนกำหนดขณะโม่จิ่วเยี่ยกำลังคิดว่าควรตื่นด้วยวิธีเช่นไร กลับได้ยินเสียงเฮ่อจือหร่านเอ่ยป
