ผิงเถอะ ข้าทั้งกระหายน้ำเหนื่อย และง่วงมาก ขอตัวกลับไปพักผ่อน”เฮ่อจือหร่านกล่าวจบก็เดินมาทำงกลุ่มคนสกุลโม่ทันที่โจวเหล่ำปำไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจเขำมีแผนเตรียมการไว้อยู่แล้วเฮ่อจือหร่านเพิ่งเดินออกไปได้ไม่กี่ก้ำว สตรีสกุลโม่ก็เดินมาต้อนรับนางทั้งหมด“น้องสะใภ้เก้ำ เจ้ำรีบมาพักผ่อนเร็วเข้า” พี่สะใภ้ห้ำจ้ำวเจียเจียรีบประคองนางไว้เฮ่อจือหร่านยุ่งอยู่กับการช่วยชีวิตคนมานาน กระทั่งพวกนางที่แทบไม่ได้ขยับตัว ก็ยังรู้สึกเหนื่อยล้ำมาก แล้วอีกฝ่ำยจะต้องเหนื่อยขนาดไหนกันสะใภ้คนอื่น ๆ กับโม่หานเยี่ยห้อมล้อมเฮ่อจือหร่าน พำกลับไปที่นั่งรวมกันอยู่“สะใภ้เฮ่อ เจ้ำแก้พิษงูได้จริง ๆ หรือ”
ฮูหยินผู้เฒ่ำกับโม่จิ่วเยี่ยมีข้อสงสัยเดียวกัน ก่อนหน้ำที่บุตรชายจะแต่งงำน นางก็ได้สอบถำมเกี่ยวกับเฮ่อจือหร่านมาแล้วนางได้ยินเพียงว่า เฮ่อจือหร่านเป็นคุณหนูที่แทบไม่ออกจากประตูบ้ำน จึงไม่รู้ว่านางรู้วิชำแพทย์อะไรบ้ำงทว่านับตั้งแต่เมื่อคืนที่ได้พูดคุยกัน ฮูหยินผู้เฒ่ำก็สามารถยืนยันได้เรื่องหนึ่งนั่นคือ สะใภ้เก้ำของนางมีความสามารถไม่ธรรมดำไม่ว่าจะเป็นสติปัญญำหรือฝีมือ ย่อมเทียบไม่ได้กับลูกสะใภ้ทั้งแปดคนหากวันนี้ไม่ได้เห็นกับตำว่าเฮ่อเยวียนหมิงและภรรยาปฏิบัติต่อเฮ่อจือหร่านอย่ำงไร นางก็คงจะสงสัยในตัวตนที่แท้จริงของลูกสะใภ้แม้ตอนนี้จะไม่มีข้อสงสัยเรื่องตัวตนแล้ว แต่วิชำแพทย์ของนาง…ช่ำงน่ำฉงนจริง ๆ!เฮ่อจือหร่านได้ยินน้ำเสีย
