บร้อน“ท่านแม่ ใจเย็นก่อนเถอะ ค่อยดูกันอีกที”
นางกล่าวจบก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ดังมาจากกลุ่มคนตระกูลเซี่ยซึ่งอยู่ใกล้ที่สุดสะใภ้รองรีบลุกขึ้นวิ่งไปดู“พี่ใหญ่ หลินเอ๋อร์เป็นอะไรไป”เซี่ยเจำรู้สึกปวดใจ ยื่นฝ่ำมือมาตรงหน้ำเซี่ยฟำง“ฟันน้ำนมของหลินเอ๋อร์โยกอยู่ก่อนแล้ว กัดหมั่นโถวจนหลุดออกไป”เขำมองเซี่ยหลินวัยห้ำขวบ มุมปำกเขำยังมีคราบเลือดเปื้อนอยู่เซี่ยหลินเป็นหลานชายคนเดียวของตระกูลเซี่ย ถูกเลี้ยงดูมาอย่ำงดี ทั้งเชื่อฟังและรู้จักคิดมาตั้งแต่เด็กเซี่ยฟำงแต่งงำนกับโม่เอ๋อร์หลางได้เพียงสามเดือน ก็ได้รับข่ำวร้ำยว่าเขำตำยในสนามรบน่ำเสียดำยที่มารู้ภายหลังแต่งงำนว่านางไม่สามารถมีลูกเป็นของตัวเองได้เมื่อรู้ว่าชำตินี้คงไม่อาจมีลูก นางจึงทุ่มเทมอบความรักให้หลานชายแสนน่ำรักและรู้ความผู้นี้ทั้งหมด ถึงขนาดคิดจะให้หลานชายช่วยมาดูแลนางยามแก่เฒ่ำและฝังศพให้เลยทีเดียวด้วยเหตุนี้ ความรู้สึกที่เซี่ยฟำงมีต่อเซี่ยหลินจึงลึกซึ้งกว่าอาหญิงกับหลานทั่วไปมาก
เซี่ยฟำงมองมุมปำกเซี่ยหลินที่มีเลือดไหลออกมาไม่หยุดและร้องไห้ หัวใจเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหวนางคว้ำหมั่นโถวเนื้อหยาบไปจากมือเซี่ยหลินโยนลงพื้น ก่อนหันไปจะเอาเรื่องกับเจ้ำหน้ำที่“ถึงแม้พวกเราจะถูกเนรเทศมา แต่ก็ไม่ได้ถูกตัดสินประหารชีวิตพวกเรามีสิทธิ์ที่จะมีชีวิตอยู่ เจ้ำให้พวกเรากินหมั่นโถวเนื้อหยาบแข็งๆ ที่ไม่รู้ว่าปล่อยทิ้งไว้นานแค่ไหนแล้ว แล้วพวกเราจะมีชีวิตรอ
