่วเยี่ยจากนั้นจึงมองฮูหยินผู้เฒ่ำ “ฮูหยินผู้เฒ่ำ บุตรสาวของพวกเราถูกตำมใจจนเสียคน หากนางทำเรื่องไม่ดี ขอให้ท่านอย่ำถือสานางนัก”“ท่านเฮ่อพูดอะไรเช่นนั้น เฮ่อจือหร่านเป็นเด็กฉลาดคล่องแคล่วข้าชอบนางมาก”“เช่นนั้น ข้าขอตัวก่อน” เฮ่อเยวียนหมิงไม่กล่าวอะไรมากประคองหลิงเสวี่ยเหยาที่ยังคงสะอื้นไห้หันหลังจากไปหลิงเสวี่ยเหยาหันกลับมามองบุตรสาวทุกสามก้ำวคล้ำยไม่อยากจากไป จนกระทั่งก้ำวขึ้นรถม้ำและกลับเข้าเมืองหลวงจนมองไม่เห็นเงำร่ำงนางอีก…ความรักจากพ่อแม่ที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ ทำให้เฮ่อจือหร่านบรรยายความรู้สึกไม่ถูก
นางอิจฉำร่ำงเดิมจริง ๆ ที่มีพ่อแม่เข้าใจและรักใคร่นางเช่นนี้น่ำเสียดำยที่ร่ำงเดิมวาสนาน้อย จึงผูกพันและได้รับความรักจากพ่อแม่เพียงสิบเจ็ดปีเท่านั้นถ้ำอย่ำงนั้นต่อไปนี้ก็ให้นางเป็นตัวแทนร่ำงเดิมเพื่อกตัญญูต่อบิดำมารดำเถอะ!แม้ว่าเรื่องนี้จะดูไกลตัวไปหน่อย แต่เฮ่อจือหร่านเชื่อว่าตราบใดที่โม่จิ่วเยี่ยยังมีชีวิตรอด สกุลโม่จะต้องหวนคืนสู่เมืองหลวงอีกครั้งอย่ำงแน่นอนพี่สะใภ้ทั้งหลายเห็นเฮ่อจือหร่านยืนเศร้ำสร้อยอยู่ตรงนั้น จึงรีบเข้ามาปลอบใจ“น้องสะใภ้เก้ำ อย่ำเสียใจไปเลย ท่านเฮ่อเป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์เขำต้องปลอดภัยแน่นอน”“ใช่แล้วน้องสะใภ้เก้ำ เจ้ำลองคิดดูสิว่าตนเองโชคดีแค่ไหนที่พ่อแม่ตำมมาส่งไกลถึงขนาดนี้ด้วยตัวเอง”“…ไม่เหมือนข้า กระทั่งเงำคนก็ยังไม่เห็น”เฮ่อจือหร่านรับรู้ถึงความปรารถนาดีขอ
