เฮ่อจือหร่ำนกล่ำวอย่ำงห่วงใย “ข้ำมีควำมรู ้ด้ำนกำรแพทย์ ขอ ข้ำดูอำกำรท่ำนก่อนเถอะ”
โม่จิ่วเยี่ยกลับปฏิเสธ “ไม่เป็ นไร พวกเรำต้องรีบแล้ว”
ชำยหนุ่มรีบเปิดตู้เสื้อผ้ำ หยิบชุดดำออกมำ
ชุดหนึ่งส่งให้เฮ่อจือหร่ำนและอีกชุดให้ตนเอง
ชุดนี้เป็ นของโม่จิ่วเยี่ย เฮ่อจือหร่ำนสวมแล้วค่อนข้ำงตัวใหญ่ แต่ก็ไม่มีผลต่อกำรเคลื่อนไหวของนำง
โม่จิ่วเยี่ยคว้ำกระบี่อ่อนซึ่งแขวนอยู่บนกำแพง จับมือเฮ่อจือห ร่ำนกระโดดออกทำงหน้ำต่ำงไปด้วยกัน
สองเท้ำเฮ่อจือหร่ำนเพียงแตะพื้น กลับรู ้สึกว่ำร่ำงกำยกระโดด ลอยขึ้นอีกครั้ง
วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่คนรุ่นหลังยกย่องสรรเสริญ วิชำตัวเบำของ เขำมีชื่อเสียงไม่เป็ นสองรองผู้ใดจริง ๆ
เขำกระโดดขึ้นลงไม่กี่ครั้ง ก็สำมำรถทะยำนออกนอกอำณำเขต จวนได้
เฮ่อจือหร่ำนคิดว่ำในชำติก่อนทักษะของตนนั้นเยี่ยมยอดมำก แต่ก็เป็ นเพียงกำรเรียนรู ้วิชำต่อสู้ประชิดตัว เมื่อเทียบกับฝีมือของ บุรุษตรงหน้ำ เกรงว่ำคงห่ำงชั้นกันหลำยขุม
ในขณะเฮ่อจือหร่ำนชื่นชมโม่จิ่วเยี่ยอยู่ อีกฝ่ ำยก็พำนำงมำยัง ลำนในบ้ำนร ้ำงแห่งหนึ่ง
เฮ่อจือหร่ำนฉงนใจ เอ่ยถำมเสียงเบำว่ำ “ท้องพระคลังที่ท่ำนเอ่ย ถึงคือที่นี่หรือ”
โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ตอบ เพียงนำทำงนำงเข้ำไปในห้องหนึ่ง
เขำเดินตรงไปยังเตำผิงที่สภำพทรุดโทรม ลงมือแซะก้อนอิฐ ออกมำสองสำมก้อน ก็จะปรำกฏช่องทำงมืดสนิทต่อหน้ำคนทั้งสอง
