บันทึกว่าโม่จิ่วเยี่ยเป็นคนซื่อสัตย์ กระนั้นระหว่างพวกนางก็ยังไม่ถือว่ารู้จักกันจนดีพอ นางย่อมไม่สามารถบอกเขำได้ว่าตนเองมีมิติลับอยู่
บทที่ 7 พำเจ้ำไปยังที่ที่มีทรัพย์สมบัติมากกว่านี้
ขณะเฮ่อจือหร่านกำลังลังเลว่าจะปฏิเสธเรื่องนี้อย่ำงไร โม่จิ่วเยี่ยพลันเอ่ยขึ้น
“มนุษย์ทุกคนล้วนมีความลับ หากเจ้ำไม่ต้องการจะบอก ข้าก็จะไม่ซักไซ้ ตอนนี้สกุลโม่อยู่ในสภำพย ่ำแย่ มารดำข้ากับเหล่ำพี่สะใภ้ล้วนเป็นคนที่น่ำสงสาร ข้าเพียงอยากให้เจ้ำอย่ำได้คิดทำเรื่องไม่ดี”
เมื่อเผชิญหน้ำกับศัตรูที่ยากคำดเดำเช่นนี้ โม่จิ่วเยี่ยจึงไม่กล้ำและไม่ต้องการจะเสี่ยงดวง ไม่ว่าตัวเขำจะเกิดอะไรขึ้นก็ตำม แต่ไม่สามารถนาชีวิตของทุกคนในจวนมาเดิมพันได้
เขำเพียงหวังว่าคำพูดจริงใจของตนเองจะสามารถทำให้เฮ่อจือหร่านตระหนักได้ หากนางมีเจตนาคิดร้ำยจริง ๆ โม่จิ่วเยี่ยหวังว่าอีกฝ่ำยจะเห็นแก่ความน่ำสงสารของบรรดำพี่สะใภ้ และปล่อยพวกนางไป
ความสงสัยของโม่จิ่วเยี่ย เฮ่อจือหร่านสามารถเข้าใจได้
เพราะในท้ำยที่สุดแล้ว การกระทำของนางยังแปลกประหลาดจนเกินไป หากโม่จิ่วเยี่ยไม่นึกสงสัยต่ำงหาก จึงจะยิ่งทำให้นางกังวลมากขึ้น
“ข้าไม่ได้คิดร้ำยต่อสกุลโม่ ท่านวางใจได้”
หลังมองโม่จิ่วเยี่ย นางเห็นว่าอีกฝ่ำยได้เปิดเผยความในใจตัวเองออกมาแล้ว ดังนั้นเฮ่อจือหร่านรู้สึกว่าตนเองก็สามารถเปิดเผยตัวตนได้เช่นกัน
หนทำงการเนรเทศนั้นยาวไกล สักวันนางจะต้องนาเสบียงที่เก็
