องเล็กๆ ฝนห่าใหญ่บนศีรษะ ภายใต้กระแสลมที่วิ่งด้วยความเร็วสูงก็ถูกพัดปลิวไปข้างหลังอย่างเฉียงๆ
ภายใต้การระเบิดพลังเต็มที่ เพียงไม่กี่ลมหายใจก็พุ่งไปถึงประตูใหญ่ของเมืองเล็กๆ ประตูเหล็กที่เก่าแก่ขึ้นสนิมแกว่งไปมาในสายลมแรงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด พื้นเต็มไปด้วยแอ่งน้ำ เหมือนกับน้ำหมึกที่รวมตัวกันเป็นบ่อ
ข้างหลัง ฝูงชนรักษาความระมัดระวังอย่างหวาดผวา เวินหย่าแบกโม่หลิงที่ยังคงง่วงซึมอยู่ ส่วนอวิ๋นเทียนก็ดึงพี่สาวของตนตามหลังหลินอันไปติดๆ ผู้ปลุกพลังที่เหลืออีกสองคนคอยคุ้มกันอยู่สองข้าง ปกป้องคนธรรมดา 10 คนที่ถือปืนอยู่ข้างหลัง
แม้จะไม่รู้ว่าทำไมโม่หลิงถึงได้แสดงอาการง่วงซึมขนาดนี้ แต่หลินอันก็ทำได้เพียงสรุปว่าการควบคุมฝูงซอมบี้เกือบหมื่นตัวนั้นสิ้นเปลืองพลังงานมากเกินไป ดูท่าแล้วต่อไปคงจะใช้เธอแบบนี้ไม่ได้แล้ว หากไม่ใช่เพราะฝูงซอมบี้อยู่ในทุ่งนาใต้เมืองเล็กๆ และก่อนหน้านี้ก็ถูกรวมตัวกันไว้แล้ว มิฉะนั้นด้วยสภาพของโม่หลิงในตอนนี้ หลินอันก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะเข้าเมืองเล็กๆ ได้อย่างไร ซอมบี้เกือบหมื่นตัวขวางอยู่ที่นี่ แค่การสังหารฝูงซอมบี้ให้หมดก็ต้องใช้เวลาทั้งวัน
จากการสังเกตคร่าวๆ…
เมืองไม่ใหญ่ ถนนปูน
