จ้ำสาวซึ่งประดับด้วยดอกไม้นางปล่อยมือโม่จิ่วเยี่ยแล้ววิ่งเข้าไป ก่อนหยิบเบำะรองนั่งอันหนาออกมาของสิ่งนี้เป็นสิ่งที่เจ้ำของร่ำงเดิมมักพกติดตัวทุกครั้งที่ออกจากบ้ำน ไม่ว่าจะนั่งเกี้ยวหรือนั่งม้ำ นางไม่ชอบการสั่นสะเทือนโคลงเคลงฮูหยินเฮ่อซึ่งแสนใส่ใจจึงสั่งให้บ่ำวรับใช้ทำเบำะรองนั่งให้บุตรสาวเพียงคนเดียวเฮ่อจือหร่านทดสอบความหนานุ่มของเบำะรองนั่ง เห็นว่ามันพอใช้ได้จึงส่งให้โม่จิ่วเยี่ย“ท่านต้องเชื่อเรื่องที่ข้าพูด นาเบำะใบนี้ใส่ไว้ด้านหลัง อย่ำงน้อยมันอาจช่วยท่านได้บ้ำง”
เฮ่อจือหร่านชะงักไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ “อีกอย่ำง ถ้ำมีคนมาบอกว่าองค์จักรพรรดิทรงมีรับสั่งให้ท่านเข้าเขตวังหลัง จำไว้ว่าห้ำมไปเด็ดขำด”สิ่งที่นางทำได้มีเพียงเท่านี้ ส่วนโม่จิ่วเยี่ยจะรอดพ้นจากภัยพิบัติที่กำลังถำโถมมาได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตำของเขำแล้วโม่จิ่วเยี่ยลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่ยังรับเบำะรองนั่งนั้นไปขณะหันกำย เขำเอ่ยว่า “วันนี้ดึกมากแล้ว เจ้ำไม่ต้องรอข้า รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ”ครั้นมองแผ่นหลังของโม่จิ่วเยี่ยค่อย ๆ ห่ำงไป เฮ่อจือหร่านยังคงเตือนอีกครั้งว่า“อย่ำลืมใส่เบำะรองไว้ข้างหลังนะ”หากแต่ไม่มีการตอบรับจากโม่จิ่วเยี่ย เฮ่อจือหร่านจึงเดินกลับมาตำมเส้นทำงเดิมเมื่อกลับมาถึงก็พบว่าพี่สะใภ้ทั้งแปดกับเด็กสาวคนหนึ่งรออยู่ที่นั่นพี่สะใภ้ทั้งแปดล้วนเป็นผู้มีประสบการณ์มาก่อน เมื่อเห็นเฮ่อจือหร่านกลับมาก็รีบกล่าวปลอบโยน
“
