นจะไม่เป็นความจริง แต่ความฝันนั้นเหมือนจริงมาก ข้าฝันซ้ำ ๆ แทบทุกคืน พวกเราไม่ควรประมาท การเตรียมรับมือไว้บ้ำงก็ไม่เสียหายอะไร”ทุกคนมองเฮ่อจือหร่านที่กำลังพูดเป็นตุเป็นตะ ความสับสนเริ่มเกิดขึ้นในใจน้องสาวคนเล็กอย่ำงโม่หานเยี่ยถูกเหล่ำพี่ชายและพี่สะใภ้เลี้ยงดูประคบประหงมมาแต่เล็ก จึงเป็นคนขี้กลัวที่สุด หลังจากฟังคำของเฮ่อจือหร่านแล้ว ตอนนี้นางจึงหวาดกลัวไปหมดเด็กสาวพูดเสียงเจือสะอื้น “พี่สะใภ้ ข้ากลัว เรื่องนี้จะไม่เกิดขึ้นจริง ๆ ใช่หรือไม่”พี่สะใภ้ใหญ่เห็นดังนั้นจึงดึงนางเข้ามาในอ้อมแขนปลอบโยนเสียงแผ่ว
“โม่หานเยี่ย เจ้ำอย่ำได้กลัวไป ว่ากันว่าความฝันส่วนใหญ่มักไม่เป็นความจริง”โม่หานเยี่ยเช็ดน้ำตำ ซบหน้ำลงในอ้อมกอดของพี่สะใภ้ใหญ่พี่สะใภ้ใหญ่มองบรรดำน้องสะใภ้“ตอนนี้ดึกมากแล้ว น้องสะใภ้เก้ำเหนื่อยมาทั้งวัน พวกเราปล่อยให้นางพักผ่อนเถอะ”เฮ่อจือหร่านไม่รู้ว่าจะมีคนเชื่อคำพูดของนางหรือไม่ แต่อย่ำงน้อยนางก็ทำในสิ่งที่ควรทำแล้ว ส่วนอนาคตจะเป็นอย่ำงไรก็ต้องคอยดูกันต่อไปเมื่อเดินเข้ามาถึงห้องนอน สาวใช้หลายคนช่วยนางขัดสีฉวีวรรณจนเสร็จ เฮ่อจือหร่านบอกให้พวกนางออกไป เพราะตอนนี้นางต้องการความสงบ ขอเพียงได้อยู่ในความเงียบ นางจะคิดหาวิธีการรับมือขั้นต่อไปได้ภายในห้อง แสงเทียนส่องสว่าง ทำให้เห็นว่าพื้นที่ทั้งหมดเต็มไปด้วยของมีค่ำมากมาย แต่น่ำเสียดำยที่นางไม่มีความสามารถจะนาสิ่งของพวกนี้ไปด้วย ถ้ำเป็น
