ไรเกิดขึ้น”
“เธอควรจะไปถามซอมบี้ข้างนอกนั่น ว่าทำไมพวกเขาถึงได้โง่คิดว่า ขอเพียงตนเอง “ไม่กลัวตาย” ก็จะไม่มีใครกล้าลงมือจริงๆ”
จางเถี่ยหัวเราะเยาะแทรกขึ้นมาประโยคหนึ่ง:
“เพราะฝ่าไฟแดงแล้วไม่มีใครกล้าชนพวกเขา?”
อวิ๋นหลินได้ยินดังนั้นก็โกรธจัด จ้องมองด้วยดวงตาที่แข็งกร้าว:
“คุณมันเลือดเย็นเกินไป!”
“พวกเขาแค่เข้าใจผิด! พวกเขาแค่เข้าใจผิดว่าพวกคุณมาช่วยพวกเขา!”
“ใช่! ฉันยอมรับว่าบางครั้งพวกเขาก็โง่ แต่ก็ไม่ใช่เหตุผลที่สมควรตาย!”
“ถ้าทุกคนเลือดเย็นและโหดร้ายเหมือนคุณ วันสิ้นโลกจะยังมีความหวังที่ไหน!?”
“คุณสามารถอธิบายให้พวกเขาฟังได้ คุณสามารถช่วยพวกเขาได้!”
“พวกเขามีความผิดอะไร พวกเขาก็แค่อยากจะมีชีวิตรอด…”
เสียงของอวิ๋นหลินแหบแห้ง ดวงตาแดงก่ำ พูดจบก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น
เธอเสียใจที่ตนเองไม่ได้ห้ามทุกคน เธอเกลียดชังฆาตกรที่เลือดเย็นตรงหน้า
“คุณมัน…น่ารังเกียจยิ่งกว่าซอมบี้เสียอีก!”
แม้แต่ด่าคนก็ยังด่าไม่เป็น…หลินอันจ้องมองอวิ๋นหลินตรงหน้าด้วยความสนใจ
ช่าง…บริสุทธิ์จริงๆ
“เธอคิดว่าพวกเขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลย?”
อวิ๋นหลินเงยหน้าที่ก้มอยู่ขึ้น จ้องมองเขาอย่างดุร้าย:
“สิ่งที่พวกเขาทำผิดเพียงอย่างเดียวคือการได้มาเจอ
