จียหดตัวการรวมกันนี้แปลกเกินไปใช่ไหมอย่างไรก็ตาม สถานการณ์ปัจจุบันไม่เปิดโอกาสให้เธอมีเวลาไตร่ตรอง เธอรีบไปที่ด้านข้างของชายคนนั้นแล้ว บางทีอาจเป็นเพราะความอ่อนแอของเธอ ร่างกายของเธอเดินกะเผลกและเธอก็ตกลงไปบนถนนโดยตรงมอไซค์กลิ้งไป เศษชิ้นส่วนกระจัดกระจาย เธอไม่รู้ว่ายังใช้การได้อยู่หรือเปล่าและเธอก็กลิ้งไปด้วยฝุ่นและสิ่งสกปรกแต่ระดับของผลกระทบนี้อยู่ในขอบเขตความอดทนของเธอ
“แค่ก.”เธอพยายามลุกขึ้น พ่นดินออกเต็มปาก แล้วเงยหน้าขึ้นเห็นสิ่งมีชีวิตสี่ขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ ชายหนุ่มนั่งอยู่บนภูเขานี้ จ้องมองอย่างเฉยเมยขณะมองไปที่เธอ“ช่วยฉันด้วย”“ได้โปรดช่วยฉันด้วย”หลี่ซีเจียพ่นคำเหล่านี้ออกมาอย่างเจ็บปวด ร่างกายของเธออ่อนแรงและทำได้เพียงนอนอยู่บนถนน“เอี๊ยด!”ตามหลังมาไม่ไกลก็ได้ยินเสียงเบรกของรถกระบะรถกระบะสี่คันมาถึงแล้วจากรถบรรทุกที่จอดอยู่ ชายร่างกำยำหลายคนก็กระโดดออกมาในชั่วพริบตา ผู้ชายมากกว่าสิบคนยืนต่อแถวบนถนนพวกมันดุร้าย มีอากาศอำมหิตรอบตัว พวกมันแสดงความรู้สึกเป็นภัยต่อใครก็ตามที่เข้ามาใกล้ผู้นำของชายคนนั้นลงจากรถ หยิบบุหรี่ออกมา จุดมันแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆไม่ใช่ความเย่อหยิ่ง แต่เป็นความมั่นใจที่เขามี
หลี่ซีเจียหันศีรษะไปมองชายกลุ่มนี้ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ความหวังเดียวของเธอตอนนี้อยู่กับชายหนุ่มตรงหน้าเธอ“กัปตัน อีกฝ่ายดูแปลกๆ ไปหน่อย”ขี่สิ่งมีชีวิตเพียงแค่รูปลักษณ์นี
