้เพียงอย่างเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้พวกเขาระแวดระวังผู้นำของพวกผู้ชายเย้ยหยัน เขาพูดว่า “จะไปกลัวอะไร”“มันเป็นแค่สัตว์ขี่สัตว์ประหลาดไม่ใช่เหรอ?”“มันไม่เหมือนที่เราผสมพันธุ์กันเหรอ.”เมื่อรู้ตัวว่าไม่ควรพูดคำเหล่านี้ เขาจึงปิดปาก“เจ้าหนู มีสองทางเลือก”“หนึ่งมอบตัวนางอัปสรผู้นี้แล้วเจ้าก็ออกไปได้”“สอง ตายซะ”ผู้นำของผู้ชายที่มีบุหรี่อยู่ในปากของเขาจ้องมองที่ชายหนุ่มที่อยู่ข้างหน้าเขากลุ่มคนดุร้ายและผู้หญิงที่น่าสมเพชมองเขาอย่างอ้อนวอนโจวเฉียง ค่อนข้างมึนงง
อย่างไรก็ตาม เมื่อได้ยินคำขู่ของอีกฝ่าย โจวเฉียง ก็เผยรอยยิ้มจางๆ“สหาย ฉันไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ด้วยซ้ำ”“คุณสามารถรับเธอโดยตรงแสร้งทำเป็นว่าฉันไม่มีอยู่จริง”เมื่อได้ยินดังนั้นผู้หญิงที่นอนอ่อนแออยู่บนพื้นจ้องมาที่เขา แทบไม่เชื่อในสิ่งที่โจวเฉียงเพิ่งพูดผู้ชายคนนี้ยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า?เขาโหดเหี้ยมขนาดนั้นเลยเหรอ?มันใช่ไหม? ที่จะเพิกเฉยต่อคนที่ต้องการความช่วยเหลือ?กลุ่มชายร่างกำยำหัวเราะคิกคักเมื่อได้ยินคำพูดของ โจวเฉียง พวกเขารู้สึกว่าชายหนุ่มที่อยู่ต่อหน้าพวกเขานั้นมีเหตุผล การตระหนักรู้ของเขานั้นน่ายกย่อง ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงสามารถไว้ชีวิตเขาได้“เด็กดี นายเจียมตัวถูกแล้ว”“ให้ตายเถอะ ฉันเกือบกลัวสัตว์ประหลาดที่เขาขี่แล้ว”“ปรากฎว่าเขาเป็นคนขี้ขลาด”เมื่อเผชิญหน้ากับการเยาะเย้ยเหล่านี้ โจวเฉียง ก็ไม่สนใจ
นี่คือโลกหายนะที่รู้ว่า
