ื่อหานยิ้มให้กับเย่ฮวา “ฉันอิ่มแล้ว”“ฉันก็อิ่มแล้ว”เมื่อเห็นเยว่เอ๋อร์กำลังเกรี้ยวกราด เย่ฮวาจึงยักไหล่“งั้นพวกเราไปกันเถอะ”เมื่อกล่าวจบ ตอนที่เย่ฮวากำลังจะเรียกเก็บเงิน จู่ๆหลินเย่าก็ดีดนิ้วและกล่าวว่า “พนักงานเก็บเงินด้วย!”พนักงานรีบเดินเข้ามาทันที หลินเย่ายื่นบัตรให้กับพนักงานและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ฉันจ่ายเงินให้โต๊ะข้างๆเอง”พนักงานหันมามองพวกเขา จากนั้นจึงพยักหน้าและหยิบบัตรไปชำระเงิน เย่ฮวารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย แต่ยังคงยิ้มให้กับหลินเย่า “โอเค เพื่อน ครั้งหน้าให้ฉันเลี้ยงนายบ้างนะ”หลินเย่าโบกมือ “เฮ้ ทุกคนต่างก็เป็นเพื่อนร่วมรุ่นกันทั้งนั้น เรื่องแค่นี้เอง”เย่ฮวาชี้ไปทางประตู “พวกเรายังมีเรื่องต้องทำ งั้นพวกเราไปก่อนนะ”หลินเย่าพยักหน้า จากนั้นเย่ฮวาจึงพาสองสาวออกจากร้านอาหาร หลังจากขึ้นรถ เยว่เอ๋อร์ก็พูดด้วยใบหน้าบึ้งตึง “เย่ฮวา ทำไมนายถึงยอมให้เขาจ่ายเงินให้?”เย่ฮวาผายมือ “ดึงดันยืดเยื้อกันไปมาแบบนั้นมันน่าหงุดหงิดจะตาย เธอก็อย่าไปใส่ใจเลย เขาแค่ตามจีบเธออันที่จริงแล้วเขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนะ”“ทำแบบนั้นนั่นแหละผิด!” เยว่เอ๋อร์โกรธมากจนกำหมัดแน่นเย่ฮวายิ้มอย่างขมขื่น “แล้วเธอจะให้ทำยังไง?”เยว่เอ๋อร์กลอกตาและหันหน้ามายิ้มให้เขา “ขึ้นไปเตะหมอนั่นให้คว่า หลังจากนั้นก็โอบไหล่ฉันและบอกว่าหมอนั่นว่าฉันเป็นผู้หญิงของนาย”มุมปากของเย่ฮวายกขึ้นเล็กน้อย และถามเยว่เอ๋อร์ว่า“เสี่ยวเยว่เยว่ เ
