สดงสีหน้าไม่เข้าใจ “เพราะอะไรเหรอ? ถ้าเธอเป็นแฟนของฉัน ฉันสามารถให้เธอได้ทุกอย่างเลยนะไม่ว่าจะเป็นรถ เครื่องสำอางหรือกระเป๋า ฉันให้เธอได้ทั้งหมดเลย”เมื่อหลินเย่าพูดประโยคนี้ออกมา สีหน้าของเยว่เอ๋อร์ได้เปลี่ยนจากความรู้สึกผิดเป็นความโกรธเล็กน้อย เธอมองหลินเย่าด้วยความขุ่นเคือง และกล่าวด้วยน้าเสียงเย็นเยียบ “ที่แท้ในสายตาของนายฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงที่เห็นแก่เงินสินะ? ถ้าอย่างนั้นนายมาหาผิดคนแล้วล่ะ ฉันไม่ได้ขาดแคลนของพวกนี้ โดยเฉพาะเรื่องผู้ชาย ขอบใจ”“แต่…”ขณะที่หลินเย่ากำลังพูด เขาก็เดินเข้ามาจับมือเยว่เอ๋อร์ เธอรีบถอยหลังทันที เย่ฮวาที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเยว่เอ๋อร์จึงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ดูเหมือนว่าเธอจะไม่อยากพูดอะไรกับนายแล้ว รบกวนนายช่วยถอยไปหน่อย พวกเราจะเดิน”“นายยุ่งอะไรด้วย?” หลินเย่าไม่พอใจที่เย่ฮวามาขวางไว้เย่ฮวามองไปที่หลินเย่าที่ถูกปฏิเสธ จึงทำให้เขาอดรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยไม่ได้ ความประทับใจครั้งแรกนั้นค่อนข้างดี แต่ในตอนนี้กลับเปลี่ยนไปจากเดิมแล้ว ดูจากท่าทางของเขา อาจจะเป็นลูกของคนใหญ่คนโต อยากได้อะไรก็ได้ เมื่อถูกปฏิเสธจึงรู้สึกไม่พอใจมุมปากของเย่ฮวายกขึ้นเล็กน้อย “เยว่เอ๋อร์เรียกฉันว่าพี่ชาย นายคิดว่าเรื่องนี้เป็นธุระของฉันรึเปล่าล่ะ?”การแสดงออกของหลินเย่าซับซ้อนมากยิ่งขึ้น เขาพ่นลมหายใจและมองไปที่เยว่เอ๋อร์ที่อยู่ข้างหลังเย่ฮวาจากนั้นจึงกล่าวว่า “หนานกงเยว่เอ๋อร์ ฉันจะพิ
