ื่อด้วยสายตาอาฆาตโต๊ะรอบๆ ตัวพวกเขาเต็มไปด้วยผู้คน คนเหล่านั้นบอกว่ามารับประทานอาหาร แต่สายตากลับมองมาทางพวกเขาหลังจากรับประทานอาหารเสร็จ กวาจื่อมองหาม้านั่งเพื่อนั่งคุยโทรศัพท์กับหลิวหลี มู่จื่อหานตัดสินใจเดินไปกับเย่ฮวา เยว่เอ๋อร์ไม่อยากอยู่คนเดียวจึงตามมาด้วยพวกเขาเดินไปอย่างช้าๆ ในสวนสาธารณะของมหาวิทยาลัย พูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องในเกมและเรื่องภายในมหาวิทยาลัยขณะที่พวกเขากำลังเดินอยู่บนทางเท้า จู่ๆ ก็มีคนเดินเข้ามาขวางทางพวกเขาไว้พวกเขาถูกล้อมรอบด้วยผู้ชายสี่ห้าคน และมีชายในชุดสูทสีขาวถือช่อกุหลาบในมือถูกผลักออกมาชายคนนี้มีรูปร่างผอมเพรียว ผิวขาวหน้าตาหล่อเหลาดูแล้วไม่ใช่คนธรรมดาชายคนนั้นเดินมาข้างหน้าพวกเขาและมองเยว่เอ๋อร์อย่างเสน่หา เขายื่นช่อดอกกุหลาบให้กับเยว่เอ๋อร์พร้อมกับกล่าวด้วยรอยยิ้ม “หนานกงเยว่เอ๋อร์ ฉันชื่อหลินเย่าเป็นนักศึกษาน้องใหม่ ฉันสนใจเธอมานานแล้ว ฉันตกหลุมรักเธอตั้งแต่เห็นเธอในวันที่มาสมัครเรียน เธออยากมาเป็นแฟนกันไหม?”ใบหน้าของหลินเย่าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวังดอกกุหลาบที่อยู่ตรงหน้าของเยว่เอ๋อร์ แม้แต่เย่ฮวาที่ยืนอยู่ด้านข้างยังได้กลิ่นหอมโชยออกมา“ตอบตกลงเถอะ! ตอบตกลงเถอะ! ตอบตกลงเถอะ!”เหล่าผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านหลังหลินเย่าต่างตะโกนออกมาแต่ดูเหมือนว่าเยว่เอ๋อร์จะไม่ชอบเท่าไหร่นัก เธอส่ายหน้า “ขอโทษนะ ฉันยังไม่ได้คิดเรื่องนี้”หลินเย่าแ
