เองเย่ฮวาเดินมาและกล่าวด้วยรอยยิ้มให้กับมู่จื่อหาน“ขอโทษนะ ฉันมาสายไปหน่อย”มู่จื่อหานก้าวเข้ามาและจับมือของเขาไว้และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่เป็นไร พวกเราก็เพิ่งเลิกเรียนเหมือนกัน”เยว่เอ๋อร์ทำหน้ามุ่ย “พี่เย่ฮวา พวกเราไปกินอะไรกันดี?”เย่ฮวาคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ได้ยินมาจากกวาจื่อว่าไก่สามถ้วยที่โรงอาหารอร่อยมาก พวกเราไปลองกันไหม?”“เอาสิๆ~”เย่ฮวาได้ลักพาตัวสาวสวยทั้งสองคนไป ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาและความเกลียดชังของทุกคนเย่ฮวาส่งข้อความถึงกวาจื่อและตรงไปยังโรงอาหารของมหาวิทยาลัยนี่คือโรงอาหารที่มีสไตล์เหมือนกับร้านอาหาร มีอาหารมากมายให้เลือกสรร และสามารถสั่งได้ตามใจชอบแต่ก็แอบมีราคาแพงกว่าปกติเล็กน้อย พวกเขาทั้งสามคนสั่งอาหารมาสี่จาน ส่วนกวาจื่อสั่งมาถึงสามจาน ดังนั้นอาหารเจ็ดจานจึงถูกวางจนเต็มโต๊ะแม้ว่ามู่จื่อหานและเยว่เอ๋อร์จะมาจากครอบครัวที่ร่ารวย แต่พวกเธอก็ไม่เคยใช้จ่ายฟุ่มเฟือย เมื่อสั่งมาเยอะทุกคนจึงต้องช่วยกันรับประทานให้หมดเย่ฮวามองไปทางกวาจื่อพูดด้วยนำเสียงรังเกียจ “สั่งมาเยอะขนาดนี้ นายต้องกินให้หมดนะ”กวาจื่อจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เฮ้ เช้านี้ฉันยุ่งมาก ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย หิวจะตายอยู่แล้วเนี่ย อาหารพวกนี้เดี๋ยวฉันจะกินให้เกลี้ยงเลย”เย่ฮวาผายมืออย่างจนปัญญา หลังจากนั้นทั้งสี่คนจึงเริ่มลงมือ กวาจื่อกวาดอาหารบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว เย่ฮวารีบตักอาหารมาใส่ในถ้วยของมู่จื่อหานและมองกวาจ
