้นเขาก้มหน้ามองไปด้านล่างและกล่าวเสียงขรึมว่า “ฉันมีทักษะติดตัวที่สามารถเจาะทะลุโล่คุ้มกันและการป้องกันประเภทม่านแสงได้ พวกเธอถอยออกไปหน่อย เผื่อมีอะไรถล่มลงมาจะได้ไม่โดนพวกเธอ”“อือ” หลังจากสองสาวตอบรับก็พากันถอยไปด้านหลังอย่างไม่รอช้าเมื่อเห็นพวกเธอถอยไปอยู่ในจุดที่ปลอดภัยแล้ว เย่ฮวาจึงใช้ดาบเทพลั่วเสินเจาะไปที่พื้นอย่างไม่ยั้งการโจมตีแต่ละครั้งถูกส่งออกไป เศษหินกระจุยกระจายขณะที่เหวลึกก็ขยายขนาดใหญ่ขึ้นเช่นกันเย่ฮวาหันไปมองสองสาว “ฉันจะลงไปดูด้านล่างก่อนนะ”พูดจบเขาก็กระโดดลงไปด้านในเหวลึกซึ่งมีขนาดเท่ากับลำตัวของมนุษย์ ร่างกายของเขาลดระดับลงสู่เบื้องล่างอย่างรวดเร็ว เขารีบเปิดใช้ปีกเทพเจ้า ปีกกระพือออกส่งผลให้ร่างของเขาลอยอยู่กลางอากาศและลดระดับความเร็วลงภาพที่อยู่ตรงหน้าทำให้เขาตกตะลึงที่นี่มีขนาดไม่ต่างจากเหวก่อนหน้านี้ มันถูกรายล้อมด้วยหน้าผาแต่แตกต่างกันตรงที่ไม่มีทรายสีเหลืองทองอยู่บนพื้นที่นี่มีน้าตก ป่าไม้และบ้านมุงจากท้องฟ้ามีแสงอาทิตย์สาดส่อง ดูๆ ไปแล้วราวกับเป็นมิติอีกแห่งหนึ่งที่เชื่อมต่อกับศาลาจันทร์กระจ่างถ้าหากมีคนเข้ามาอาศัยอยู่ที่นี่คงมีความสุขกับวิวทิวทัศน์ที่สวยงามอย่างไม่ต้องสงสัยเย่ฮวากล่าวเสียงขรึม “ด้านล่างไม่มีอันตราย”จากนั้นมู่จื่อหานก็กระโดดลงมาจากด้านบน เย่ฮวายื่นมือออกไปและกอดเธอไว้ด้วยท่าเจ้าหญิง ขณะอยู่ในอ้อมกอดของเขา มู่จื่อหานก็หน้าแดงระเรื่อด้วยควา
