อีกาส่งเสียงร้องยามราตรี ดวงจันทร์สุกสกาวลอยเหนือท้องนภาอันมืดมิดประหนึ่งแผ่นแป้งขนาดใหญ่ที่กำลังส่องแสงสว่างแสงจันทร์สีขาวนวลบริสุทธิ์กระทบลงบนผืนปฐพี สิ่งที่อยู่ด้านหน้าของพวกเขาคือห้องใต้หลังคาอันเก่าแก่มีป้ายแขวนอยู่เหนือประตูห้อง ทั้งยังมีอักษรอันทรงพลังเขียนว่า “ศาลาจันทร์กระจ่าง”เย่ฮวามองไปที่ศาลาจันทร์กระจ่างและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “สถานที่แบบนี้มักจะมีของดีอยู่เสมอ เธอเชื่อไหม?”พี่หน่ายกลอกตาใส่เย่ฮวา “นายไม่ต้องบอก ทุกคนก็รู้ย่ะ~”“พวกเราขึ้นไปกันเถอะ!” หลังกล่าวจบ เย่ฮวาจึงเดินนำไปด้านหน้าและผลักประตูไม้เบาๆ“เอี๊ยด…”แม้จะเป็นเสียงที่แผ่วเบา แต่กลับกลายเป็นเสียงดังเสียดหูในค่าคืนที่เงียบสงัดแห่งนี้ ฝุ่นที่เกาะอยู่บนประตูกระจายลงมา ดูเหมือนว่าที่แห่งนี้จะไม่มีคนเดินทางเข้ามาเป็นเวลาหลายปีแล้วเย่ฮวาเดินเข้าไปและได้เห็นสิ่งที่อยู่รอบๆที่แห่งนี้เป็นศาลาหนังสือที่มีขนาดสูงมาก กำแพงโดยรอบเต็มไปด้วยหนังสือทุกประเภทที่วางเรียงรายตลอดทาง มีจำนวนหนังสือประมาณหลายหมื่นเล่ม บางเล่มส่องแสงระยิบระยับท่ามกลางพื้นที่สลัวเย่ฮวาตั้งค่าความสว่างของอุปกรณ์ให้อยู่ในระดับสูงสุด ศาลาหนังสือทั้งหลังจึงสว่างไสวราวกับตอนกลางวันพี่หน่ายเงยหน้ามองไปที่หนังสือที่ส่องแสง เธอเอ่ยถามว่า “เย่เย่น้อย หนังสือพวกนี้คือสมบัติหรือเปล่า?อย่างเช่นพวกหนังสือสกิลระดับเทพหรือวิชายุทธ์อะไรทำนองนั้น…”เย่ฮวายิ้ม “เธอหว
