ค่ฝุ่นและเงาจำนวนนับสิบที่กะพริบอย่างต่อเนื่องระยะเวลาเพียงแค่ 2-3 นาที ตอนที่ฝุ่นค่อยๆ กระจายหายไป มีเสียงเบาๆ ดังออกมาให้ได้ยินกลางลานกว้างมีร่างผอมบางยืนอยู่ ดาบตกสวรรค์ในมือชุ่มไปด้วยเลือดขณะหยดติ๋งลงสู่พื้นเมื่อเห็นว่าจิ้งหย่าไม่สามารถสังหารตนเองได้ เซ่เฟิงจึงหัวเราะออกมา ซ้ายังยิ้มด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “ฆ่าข้าสิ เจ้าฆ่าข้า ราชาเมืองเลี่ยเยี่ยนก็ต้องหายไปพร้อมกับข้าเช่นกันเจ้า…จะลงมือกับข้างั้นรึ?”จิ้งหย่าหรี่ตาลง เธอไม่ได้พูดอะไร เนื่องจากเธอมีจิตวิญญาณที่บริสุทธิ์ ดังนั้นการสังหารสิ่งมีชีวิตคือเรื่องเจ็บปวดที่นางไม่สามารถลงมือด้วยตนเองได้“สวบ!”ตอนที่จิ้งหย่ากำลังลังเลว่าจะทำอย่างไรต่อไปพลังงานทรงพลังก็พุ่งเข้าใส่ร่างของเธอ บรรยากาศรอบตัวพลันบิดเบี้ยว ตอนที่เย่ฮวารู้ตัวก็สายเกินกว่าที่จะส่งเสียงตะโกนออกไปเสียงแล้วร่างของจิ้งหย่าได้หายไปจากเดิมภายในพริบตาเดียวจุดที่เธอยืนอยู่เมื่อสักครู่ได้กลายเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่กลางอากาศปรากฏร่างของบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่บนหลังของมังกรยักษ์ทมิฬ ร่างกายของเขาถูกปกคลุมด้วยเสื้อคลุมยาวสีดำ ใบหน้าประกายด้วยรอยยิ้มเจือจาง…หมิงกู่!หมิงกู่มองเซ่เฟิงที่ยืนอยู่ด้านล่าง เขาพูดด้วยรอยยิ้ม“อดีตราชาจักรพรรดิ ยินดีด้วยที่เจ้าได้ฟื้นคืนชีพอีกครั้งก่อนหน้านี้ข้าบ่มเพาะอยู่ภายในแดนนรกมาโดยตลอดและหวังว่าพวกเราทั้งสองจะกลับมาที่แผ่นดินใหญ่เพื่อยึดครองแผ่นดินใหญ่หลิ
