วกับกฎต่างๆ ภายในเกมหลังจากนี้ หลังจากเสร็จธุระแล้วก็แยกย้ายกันกลับห้องของตัวเองเย่ฮวาอาบน้า เปลี่ยนชุดนอน กลับมานั่งขัดสมาธิบนเตียง ดวงตาทั้งคู่ปิดลงและเริ่มปล่อยวางให้สมองว่างเปล่า เขานึกถึงสิ่งที่อยู่ในหนังสือโบราณของซ่าวเทียนอวี่เพื่อทำจิตใจให้สงบเมื่อไร้ความคิดฟุ้งซ่าน สมองจึงเกิดความว่างเปล่าเย่ฮวารู้สึกได้ว่าร่างกายของเขาอยู่ในมิติที่ไร้ขอบเขต ราวกับว่ามิติและเวลาไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขา“ก๊อกๆๆ~”เสียงเคาะประตูเรียกสติของเขากลับมาอีกครั้ง เมื่อหันไปมองดูเวลาก็พบว่าเขานั่งทำสมาธิเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้วเขาเปิดประตูก็พบว่ามู่จื่อหานยืนอยู่ด้านนอก เธอสวมใส่ด้วยชุดนอนตัวโคร่งสีฟ้าอ่อน ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ“เย่ฮวา…เอ่อ…พวกเรามาคุยกันเถอะ…” มู่จื่อหานใช้มือจับปลายเสื้อและพูดเสียงเบาราวกับเสียงยุงเย่ฮวาเปิดประตูเพื่อให้เธอเดินเข้ามา “เข้ามาสิ”มู่จื่อหานพยักหน้าเบาๆ เธอเดินเข้ามานั่งข้างเตียงเขาหลังจากผ่านไปหลายวินาที เธอจึงเงยหน้าขึ้น “เรื่องที่นายจะขยาย KTV ช่วงบ่ายเป็นยังไงบ้างเหรอ?”เขายิ้ม “ก็โอเคนะ ดูเหมือนว่าจะเรียบร้อยแล้วล่ะเหลือก็แค่เซ็นสัญญาเช่า”“อือ แล้วร้านอาหารล่ะ?” เธอถามต่อเขายักไหล่ “อีกสองวันเสี่ยวตูฉงจะมาที่นี่ ตอนนี้ฉันให้กวาจื่อโพสต์รับสมัครพนักงานแล้ว ส่วนเรื่องเปิดร้าน คิดว่าน่าจะอีกสักเดือนแหละ ค่อยว่ากันใหม่หลังจากเปิดเทอมก็แล้วกัน”หลังจากคุยจบ จู่ๆ ภายในห้องก็เกิ
