ังจากได้รับค่าชื่อเสียง เขาจึงชำเลืองมองเวลาตอนนี้ใกล้จะถึงมื้อค่าแล้ว สิ่งที่เขาต้องทำหลังจากนี้คือเดินทางไปที่เมืองเทพพันธะ……ตอนที่มาถึงคุกใต้ดินของเมืองเทพพันธะ ก็พบว่าหลูเจี๋ยเอ๋อร์กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้และกำลังจิบชารสเข้มในมือหลังจากที่เห็นเย่ฮวาปรากฏตัวขึ้น เขาจึงโบกมือวูบหนึ่ง ไอเท็มสองชิ้นลอยมาหยุดอยู่ตรงหน้าเย่ฮวา เย่ฮวาจึงรีบรับไว้ ซึ่งเป็นสร้อยและเสื้อคลุมหลูเจี๋ยเอ๋อร์พูดด้วยน้าเสียงไม่สบอารมณ์ “มาตรงเวลาดีจริงๆ ข้าเพิ่งจะผลิตเสร็จเมื่อครู่ ใช้พลังไปก็ไม่น้อยคงต้องรออีกสัก 2-3 วัน”ไอเท็มชุดเป็นสิ่งที่สำคัญมาก ยิ่งเป็นไอเท็มชุดระดับสวรรค์แบบนี้ การที่หลูเจี๋ยเอ๋อร์ต้องการยื้อเวลาเพื่อผลิตไอเท็มชิ้นสุดท้าย เห็นได้ชัดว่าเขาจงใจทำให้เย่ฮวาต้องลำบากใจแต่ไม่ว่าอย่างไรก็ยังต้องพึ่งพาเขา เย่ฮวาจึงถามไปว่า“ท่านผู้อาวุโส ไอเท็มชิ้นสุดท้ายต้องใช้เวลาอีกกี่วันเหรอครับ?”หลูเจี๋ยเอ๋อร์มองมือตัวเองและแหงนหน้ามองเพดานด้วยท่าทางครุ่นคิด “อีกเจ็ดวันเจ้าค่อยมารับก็แล้วกัน”เฮ้ยๆ ! จะดึงเช็งกันขนาดนี้เลยเหรอ?!หลูเจี๋ยเอ๋อร์เห็นสีหน้าของเย่ฮวาที่ไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่นัก เขาจึงกล่าวเสียงขรึม “อาวุธพกพาเป็นสิ่งที่ต้องใช้ในการต่อสู้มากที่สุด ย่อมใช้พลังในการผลิตมากอยู่แล้ว เจ็ดวันที่ข้าบอกถือว่าเป็นระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้น ราชาที่นี่ก็ให้ข้าผลิตดาบรบให้เมื่อห้าปีก่อน ข้าใช้เวลาถึงครึ่งปีพระองค์
