ก็ไม่เห็นจะพูดอะไรเลย”เย่ฮวาแสยะยิ้ม “งั้นก็รบกวนท่านผู้อาวุโสหน่อยนะครับ”หลูเจี๋ยเอ๋อร์หลับตาจิบชาต่อ ส่วนเย่ฮวาก็นำไอเท็มสองชิ้นนี้ไปให้มู่จื่อหาน หลังจากติดต่อไปหาเธอจึงนัดกันไปเจอที่เมืองหลัก เธอสวมใส่ด้วยชุดเกราะรบกึ่งโปร่งแสงและมีปราณเย็นถูกส่งออกมา สิ่งนี้ทำให้มู่จื่อหานออร่าจับและดูสง่างามเป็นอย่างมากเย่ฮวาตกตะลึงจนอ้าปากค้าง มู่จื่อหานใช้มือสะกิดเขาเบาๆ จึงจะเรียกสติกลับคืนมาได้อีกครั้ง “เอาแต่จ้องฉันอยู่นั่นแหละ ปกติยังมองไม่พออีกเหรอ?”เย่ฮวายกมือซับมุมปาก “แหะๆๆ สาวสวยขนาดนี้มองยังไงก็ไม่พอหรอก”“ชิ! ทำเป็นปากหวาน!” มู่จื่อหานถลึงตาใส่เขาก่อนจะยิ้มออกมาเธอขยับเข้ามาใกล้เขาและจุ๊บเขาเบาๆ ตอนที่กำลังจะถอยออกไป เย่ฮวาจึงใช้โอกาสนี้คว้าเอวของเธอและจูบลงบนริมฝีปากของเธออีกครั้ง เขาสัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มและหวานหอมบนริมฝีปากของเธอผ่านไปได้ไม่นาน มู่จื่อหานจึงใช้มือผลักเขาเบาๆ เธอก้มหน้าลงด้วยใบหน้าแดงก่า “พอได้แล้ว เดี๋ยวคนอื่นก็มาเห็นหรอก”เย่ฮวายิ้มด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย “ไม่ดีตรงไหนกัน ที่นี่เป็นลานกว้างของกิลด์นะ ไม่ค่อยมีใครมาที่นี่หรอก”“เอ่อ……”เมื่อเห็นมู่จื่อหานยังคงหน้าแดงด้วยความเขินอาย เย่ฮวาจึงหัวเราะออกมา “เอาล่ะๆ เรามาคุยเรื่องเป็นการเป็นงานกันเถอะ”“อือ”เย่ฮวาหยิบสร้อยและเสื้อคลุมออกมา “ครั้งนี้ได้มาสองชิ้นนะ ส่วนชิ้นสุดท้ายต้องรออีกเจ็ดวันภายในเกม คิดว่าช่วงเที่ยงของ
