่อน เร็วเข้า!”“เกิดอะไรขึ้น?” มู่จื่อหานเห็นเย่ฮวาทำสีหน้าแปลกๆเธอจึงรีบลุกขึ้นมาพร้อมเอ่ยถามเย่ฮวายิ้มด้วยรอยยิ้มขมขื่น “เจอลี่ห้าวน่ะ ดูเหมือนว่าหมอนั่นจะมาหาเรื่องด้วย พวกเธอลงไปก่อน ฉันกับกวาจื่อจะรีบตามลงไป”“ฉันไม่ไป! มีอะไรต้องกลัวด้วย บ้านเมืองมีขื่อมีแปหมอนั่นจะทำอะไรพวกเราได้? คิดว่าซาอี้หงเปยจะพลิกฟ้าพลิกสวรรค์ได้งั้นเหรอ?” เยว่เอ๋อร์พูดด้วยน้าเสียงขุ่นเคืองมู่จื่อหานขมวดคิ้ว เธอดึงแขนเยว่เอ๋อร์และเสี่ยวหลีจากนั้นก็หันมามองเย่ฮวา “พวกเราลงไปรอด้านล่างนะ”“อืม!”เย่ฮวาพยักหน้าและมองพวกเธอเดินออกจาก KTV ไปหลังจากที่พวกเธอเข้าไปในลิฟต์แล้ว เขาก็รีบหมุนตัวเดินกลับมาที่ห้องน้า……“ตึง!”เสียงดังอึกทึก กวาจื่อหลังชนกับกำแพงขณะยืนตัวงอยกมือกุมท้อง ปากของเขาเต็มไปด้วยเลือดสีแดงสด ชายกำยำที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาซัดหมัดเข้าใส่ศีรษะของกวาจื่ออย่างดุเดือดฉากตรงหน้าทำให้เย่ฮวาต้องรีบวิ่งเข้าไปชนแขนของชายคนนั้น จากนั้นเขาก็มายืนขวางตรงหน้ากวาจื่อพร้อมกล่าวเสียงขรึม “พวกเธอลงไปด้านล่างแล้ว นายเป็นยังไงบ้าง?”กวาจื่อถ่มเลือดออกมาจากปาก เขาค่อยๆ ยืดตัวตรง“ยังจำตอนที่อยู่มัธยมปลายได้ไหม?”เย่ฮวาพยักหน้า ความโกรธปะทุขึ้นกลางใจจนไม่สามารถควบคุมได้ กวาจื่อระเบิดเสียงคำรามออกมาขณะพุ่งไปด้านหน้าพร้อมกับเย่ฮวา หมัดของเย่ฮวาซัดเข้ากลางหน้าชายฉกรรจ์คนนั้นอย่างรุนแรงชายฉกรรจ์ยกมือขึ้นมาไขว้เป็นรูปกากบาทเพื่อข
