วางไว้ หมัดของเย่ฮวาจึงกระแทกเข้ากับแขนของอีกฝ่ายโดยตรง ชายฉกรรจ์ถอยผงะออกไปครึ่งก้าว ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความตกตะลึง จู่ๆ ใบหน้าของเขาพลันบิดเบี้ยวก่อนจะล้มตัวลงไปนอนขดตัวอยู่บนพื้น ส่วนมือกุมไปที่ส่วนลับของตัวเองกวาจื่อดึงขากลับมาพร้อมยิ้มด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น“จัดการไปหนึ่ง เหลืออีกแปด ไม่สิ…ไอ้สวะนั่นไม่นับ…”พูดจบกวาจื่อชำเลืองมองไปที่ลี่ห้าว เย่ฮวาและกวาจื่อพุ่งตัวไปด้านหน้าพร้อมกัน โชคดีที่ทางเดินไม่ได้กว้างเท่าไหร่นัก พวกเขาจึงไม่ได้ถูกห้อมล้อมไว้ ตอนที่พวกเขาทั้งสองยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายก็เคยมีเรื่องชกต่อยอยู่บ่อยครั้ง ยิ่งไปกว่านั้นเซลล์ในร่างกายของเย่ฮวาในตอนนี้ก็แข็งแกร่งขึ้นมากแล้ว พลังและความเร็วจึงแตกต่างจากเมื่อก่อน ภายใต้การร่วมมือของพวกเขาทั้งสองทำให้สามารถจัดการชายฉกรรจ์ได้พร้อมกันถึงสามคนขณะก้าวเท้าไปด้านหน้าอย่างช้าๆ สายตาของลี่ห้าวก็ประกายความตื่นตระหนกออกมาให้เห็น จากนั้นเขาได้แสร้งทำเป็นยิ้มด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น “ฉันจะบอกอะไรให้นะ แค่ฉันกดโทรออก ก็จะมีคนมายืนรอรับพวกแกนับสิบคน พวกแกมีแค่ห้าคน อย่าคิดว่าคืนนี้จะหนีไปได้!”ได้ยินคำพูดนี้ของอีกฝ่ายเย่ฮวาพลันรู้สึกตกใจราวกับถูกฟ้าผ่ากลางแจ้ง ถ้าหากเป็นเช่นนี้จริงๆ มู่จื่อหานและคนอื่นๆ ต้องตกอยู่ในอันตรายแน่นอน!เย่ฮวายื่นมือผลักแขนกวาจื่อให้ถอยไป จากนั้นแผดเสียงพูดขึ้นว่า “ลงไป!”ระหว่างที่พูด เย่ฮวาออกแรงไปที่ขาท
