ฮวาเดินลากลี่ห้าวออกมาจากตึกใหญ่ กวาจื่อยืนขวางอยู่ด้านหน้าสามสาว นอกจากนี้ในมือยังมีกระบองเหล็กหนึ่งแท่ง เขากำลังเผชิญหน้ากับอันธพาลอีกสามสิบกว่าคนแขนขวาของกวาจื่อห้อยอยู่ข้างลำตัว ดูเหมือนว่าเขาคงจะได้รับบาดเจ็บก่อนหน้านี้ มีความเป็นไปได้สูงที่อาจจะรุนแรงถึงขั้นกระดูกหัก ร่างกายของเขาชุ่มด้วยเลือด แขนและหลังของเขาเต็มไปด้วยแผลจากมีดมีทั้งลึกและตื้นผสมกัน กางเกงขาสั้นสีดำของเขาชุ่มด้วยเลือดจนแนบกับลำตัวเย่ฮวาลากลี่ห้าวออกมาพร้อมตะโกนเสียงขรึม “พี่ใหญ่ของพวกแกอยู่นี่ ถ้าพวกแกกล้าทำอะไรคนของฉันแม้แต่นิดเดียว ฉันจะใช้มีดแทงร่างของหมอนี่จนตาย ไม่เชื่อก็ลองดู!”อันธพาลเหล่านี้เห็นพี่ใหญ่ของตัวเอง ต่างก็พากันถอยกรูออกไป ลี่ห้าวขาสั่นผับๆ ทั้งสองข้าง เสียงของเขาสั่นขณะเอ่ยปากพูดกับเย่ฮวา “เย่ฮวา หลังจากนี้ฉันจะไม่ยุ่งวุ่นวายกับแกแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะ”เย่ฮวายิ้มหยัน “ปล่อยแกไป? เมื่อกี้แกก็ไม่คิดจะปล่อยฉันเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”เย่ฮวาลากลี่ห้าวที่ขาอ่อนแรงไปยืนอยู่ข้างๆ กวาจื่อเมื่อเห็นบาดแผลของเขา เย่ฮวาจึงพูดกับมู่จื่อหานว่า“พวกเธอขับรถพากวาจื่อไปโรงพยาบาลก่อน!”ระหว่างที่พูดเขาก็โยนกุญแจรถให้มู่จื่อหาน เธอรับกุญแจก่อนจะยื่นให้เยว่เอ๋อร์ “เยว่เอ๋อร์ เธอกับเสี่ยวหลีพากวาจื่อไปโรงพยาบาล ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเย่ฮวา”เยว่เอ๋อร์ตื่นตระหนกจนแทบจะร้องไห้ “แต่ว่า……”“ไม่มีแต่! รีบไปสิ!” มู่จื่อหานพูดด้วย
